تحول مفهوم زمينه و زمينه‌گرايي در معماري

The Evolution of the Concept of Context and Contextualism in Architecture

مفهوم زمينه و زمينه‌گرايي در معماري از ديدگاه نظريه‌پردازان، در گذر زمان در حال تغيير و تحول و با ابهاماتي همراه بوده است. اين ابهامات مي‌تواند ناشي از جهت‌گيري‌هاي نظري در دانش بنياني، نهاد‌هاي تصميم گيرنده و همچنين برخي اقدامات عملي صورت گرفته باشد. اين پژوهش به چيستي زمينه‌گرايي، سير تحول آن مي‌پردازد. هدف اصلي شناخت ابعاد مختلف اين مفهوم و چگونگي تاثير آن بر مطالعات نظري معماري و شهرسازي است. روش تحقيق تحليل محتواي متن‌هاي مرتبط، استخراج كليدواژه‌هاي اصلي و تحليل تحول آن‌ها در طول زمان است. تحليل يافته‌ها نشان مي‌دهد كه همواره وجود تعارضي از توجه و عدم توجه به زمينه در مكاتب مدرن، پست مدرن و ديكانستراكشن قابل مشاهده بوده است. همچنين تاكيد بر ويژگي‌هاي سبكي و نمايه فرمي در زمينه‌گرايي تا جايي بسط يافته است كه از ساير ابعاد زمينه‌گرايي غفلت شده است. از اين رو نياز به طرح بحثي انتقادي و توسعه نظري آن در گفتمان معماري معاصر مطرح مي‌باشد. نتايج تحقيق مي‌تواند با بهره‌گرفتن از سير تحول نظرات گردآوري شده، به پيشبرد مباحث نظري مربوط كمك كند و مسير استفاده كاربردي از آن را در طراحي معماري هموارتر سازد.