بررسي شواهد رخساره اي و صحرايي در شناسايي توالي هاي ريزشي كربناته مطالعه موردي از توالي هاي كرتاسه بالايي و ميوسن ايران

بررسي مطالعات سنگ شناسي و رخساره اي انجام شده بر روي توالي هاي كرتاسه بالايي و ميوسن در نواحي زاگرس و ايران مركزي و تطابق اين مطالعات با يكديگر در برش هاي مختلف نشان مي دهد كه در برخي از برش ها، ژئومتري لنزي شكل در توالي هاي كربناته ديده مي شود. ريز رخساره هاي مشاهده شده در اين الگوهاي لنزي شكل در توالي ها تماما از قطعات و خرده هاي زيستي تشكيل شده به طوري كه آثار حمل و نقل با فواصل كوتاه و طولاني در آنها ديده مي شود. علاوه بر اين، بررسي صحرايي دقيقتر رخساره هاي موجود در اين توالي ها در مقياس ماكروسكوپي نشان از شواهد حمل و نقل دارد به طوري كه قطعات خرد شده ماكروفسيل ها در جهات مختلف و به صورت نامنظم نهشته شده اند. همچنين، در رخساره هاي عميق تر مانند سازند گورپي، وجود ريز رخساره هاي حاوي قطعات مختلف ماكروفسيلي در بستر مادستوني پلاژيك نشان از حمل و نقل در بخش هاي انتهايي شيب قاره مي باشد. در مجموع، مقايسه مطالعات انجام شده بر روي سازندهاي قم(در سه برش) و گورپي(در دو برش) نشان مي دهد كه توالي هاي با ژئومتري لنزي شكل تماما داراي شواهد رخساره اي ماكروسكوپي و ميكروسكوپي دال بر وجود شرايط حمل و نقل رسوبات در بستر محيط رسوبي در نواحي شيب قاره و حاشيه ريف و تشكيل رخساره هاي ريزشي مي باشند.