مقايسه اثربخشي روش‌هاي تدريس معكوس و هم‌شاگردي بر خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم

هدف اين پژوهش، مقايسه اثربخشي روش‌هاي تدريس معكوس و هم‌شاگردي بر خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم بود. روش پژوهش از نوع طرح‌هاي نيمه آزمايشي با روش پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر بهبهان در سال تحصيلي 99-1398 بودند. به اين ترتيب كه از بين مدارس دخترانه متوسطه دوم شهر بهبهان، يك مدرسه به صورت تصادفي انتخاب شد و از بين معلميني كه به صورت داوطلبانه خواهان شركت در پژوهش بودند، سه معلم انتخاب شد و به صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايشي روش‌هاي تدريس معكوس، هم‌شاگردي و گروه كنترل قرار گرفتند. بمنظور گردآوري اطلاعات از پرسشنامه‌ خودكارآمدي تحصيلي جينگ و مورگان (1999) استفاده شد. گروه‌هاي آزمايشي تحت روش تدريس معكوس و هم‌شاگردي قرار گرفتند؛ اما گروه كنترل هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكردند. داده‌ها با استفاده از آزمون آماري تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد، هر دو درمان روش‌هاي تدريس معكوس و هم‌شاگردي بر افزايش خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم اثربخش بودند (0.01p ) و بين اثربخشي روش‌هاي تدريس معكوس و هم‌شاگردي بر افزايش خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم، تفاوت معناداري وجود نداشت (0.05p ). بنابراين مي‌توان از روش‌هاي تدريس معكوس و هم‌شاگردي در جهت افزايش انگيزش و خودكارآمدي تحصيلي در دانش‌آموزان بهره برد.