كيفيت زندگي و سكونت در بافت هاي فرسوده شهري (نمونه موردي كرمان)

امروزه شهر به مثابۀ يكي از عظيم ترين دستاوردهاي فرهنگ و تمدن است و تا قبل از جريان انقلاب صنعتي، تغييرات جوامع شهري بسيار نامحسوس بوده و به تبع آن، كالبد شهرها نيز با دگرگوني شايان توجهي مواجه نبوده است اما در عصر جديد و به تبع افزايش جمعيت و رشد سريع شهرها، همگام با تغييرات اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و فناوري هاي جديد، بافت هاي شهري با تغيير شكل و شالوده مواجه گرديدند و نواحي مركزي شهرها با چالش هاي مهمي در زمينۀ تخريب فيزيكي و محيطي، محروميت اجتماعي، ناامني، بيكاري، كمبود مسكن و مشكل ترافيك مواجه شده اند كه اين مشكلات كيفيت زندگي شهري را به شدت كاهش مي دهد. پژوهش حاضر به لحاظ هدف، كاربردي و روش سنجش كيفيت زندگي در محدوده مورد مطالعه به لحاظ روش توصيفي–تحليلي پيمايشي مي باشد. با استفاده از مطالعات اسنادي و كتابخانه اي، الگوهاي نظري در راستاي تعيين معيارهاي سنجش كيفيت ذهني وعيني زندگي و مهمترين شاخص هاي رضايتمندي سكونتي شهروندان از استانداردهاي كيفيت زندگي دربافت فرسوده شهري و ارائه الگويي جهت ارزيابي كيفيت زندگي در نواحي شهري و متغيرهاي تحقيق شناسايي شده و داده هاي مربوط به شاخص هاي كيفيت زندگي شهري از نمونه اي قضاوتي و محدوددر حدود 15 نفر از كارشناسان با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه عميق جمع آوري گرديده و سپس براي آزمون فرضيه ها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. با استفاده از روش كوكران و فرمول حجم نمونه گيري ساده تصادفي حجم نمونه 200 پرسشنامه تعيين شد كه پس از تهيه 220 پرسشنامه و حذف 20 عدد آن به دليل ناقص بودن داده ها،200 پرسشنامه براساس طيف پنج گزينه اي ليكرت و نرم افزارهاي چون spss, Excel, Minitab شامل ميانگين وزني ساده، آزمون تي تست و آزمون همبستگي، سطح كيفيت زندگي در بافت فرسوده شهر كرمان تجزيه و تحليل شده است.