اولويت بندي تسهيلات مورد نياز حمل و نقلي براي معلولين (مطالعه موردي منطقه 7 شهرداري تهران)

حمل و نقل از بنيادي ترين نيازهاي جوامع بشري است. افراد مسن و ناتوان به دليل محدوديت‎هاي حركتي كه دارند قادر به استفاده از تسهيلات حمل‌ونقل فراهم شده براي ساير افراد نخواهند بود. اين امر سبب مي‌شود كه ميزان مشاركت اين افراد و ميزان بهره‌وري آن‎ها در جامعه كاهش يابد، طبق آمار نهاد سلامت جهاني معلوليت‎هاي افراد به ترتيب فراواني عبارت‌ اند از: ناتواني در حركت، مشكلات بينايي، مشكلات شنوايي. اين افراد توانايي استفاده از خودروهاي شخصي را ندارند و وابسته به اشخاص يا سيستم حمل‌ونقل ديگري مي باشند. در اين پژوهش ابتدا به بررسي ويژگي‎هاي حركتي و نيازهاي حمل‌ونقلي اين افراد با توجه به نوع معلوليت آن‎ها پرداخته شد. در ادامه پرسشنامه‎اي براي نظر سنجي از افراد معلول در خصوص ميزان از مشكلات عمده آن‎ها در استفاده از سيستم حمل‌ونقل عمومي ‌طراحي و تكميل و وضعيت تسهيلات از ديد نخبگان و كارشناسان مديريت شهري نظرسنجي شد. نتايج تحقيق نشان داد از آنجا كه بيشترين سهم را معلولين‎ جسمي و حركتي تشكيل مي‎دهند اگر فضاهاي شهري و دستگاه‎هاي حمل‌ونقل مناسب براي عبور و مرور اين دسته از معلولين مناسب باشد با انجام تغييراتي اندك مي‎توان زمينه تردد بقيه معلولين را در سطح معابر بوجود آورد.