معماري پايدار، راهكار كاهش تغييرات اقليم و چالش هاي پيش رو در شهر تهران از طريق افزايش عمر مفيد ساختمان ها

اين مقاله يك چارچوب مفهومي با هدف اجراي اصول پايداري در صنعت ساختمان ارائه مي‌كند. اين چارچوب به تيم‌هاي طراحي اجازه مي‌دهد تا تعادل مناسبي بين مسائل اقتصادي، اجتماعي و زيست‌محيطي داشته باشند و طرز فكر متخصصان ساخت‌وساز را در مورد اطلاعاتي كه هنگام ارزيابي پروژه‌هاي ساختماني استفاده مي‌كنند تغيير مي‌دهد و در نتيجه پايداري صنعت ساختمان را تسهيل مي‌كند. هدف اين پژوهش شناسايي عوامل موثر در افزايش عمر مفيد ساختمان و در نتيجه آن رسيدن به توسعه پايدار شهري است. روش مقاله توصيفي تحليلي و كاربردي است. براي رسيدن به هدف پژوهش ابتدا به تحليل كتابخانه يي پرداخته و سپس براي سنجش تحقيقات از پرسش نامه استفاده شد. جامعه آماري در اين تحقيق شامل 30 پرسش از شاخص هاي تاثيرگذار در اين مقوله از تعداد 150 نفر از مهندسان و كارشناسان دست اندركار صنعت ساخت وساز شامل مهندسان مشاور، كارفرمايان، مالكان، سازندگان و مجريان بود. روش نمونه گيري مورد استفاده، نمونه گيري طبقه اي بوده كه به شيوه هاي تقسيم مساوي، انتساب بهينه و انتساب متناسب است كه براي تعيين حجم نمونه از روش كوكران استفاده شد. پس از تحليل پرسش نامه ها در اين ميان، به كارگيري اختصاص زمان و هزينه لازم و كافي براي تهيه نقشه-هاي اجرايي لازم، استفاده از طراحان و پيمانكاران با سابقه، تغييرات سليقه اي در طرح هاي جامع و تفصيلي كه با افزايش ارزش زمين تخريب ساختماني با عمر كم را توجيه پذير مي سازد، احداث يا ايجاد تغيير در طرح هاي توسعه اي حمل ونقل زميني و زيرزميني، برآورد دقيق و كامل از مقادير كار و جريان نقدينگي اجراي پروژه، استفاده از عوامل اجرايي ذي صلاح در اجراي كارهاي ساختماني، تاسيسات مكانيكي و تاسيسات برقي، قطع ارتباط مجري و مهندس طراح با ساختمان پس از اتمام كارهاي اجرايي، بازسازي و نوسازي ساختمان خارج از مسئوليت بخش هاي فني ذي صلاح طراحي، نظارت و اجرا داراي بيش ترين سهم در طراحي مسكن پايدار را دارد.