بررسي شيوه‌هاي آموزش محيط‌زيست و توسعه پايدار در دوره پيش‌دبستاني

در سال‌هاي اخير، مسائل زيست‌محيطي به يكي از مهم‌ترين مسائل در دستور كار جهان تبديل شده‌ است. مشكلات آلودگي، تخريب طبيعت، كارآيي اقتصادي و امنيت ملي، گرم شدن جهاني هواي كره زمين، كاهش لايه اُزن و از دست دادن تنوع زيستي باعث شده ‌است كه بشر مشكلات زيست‌محيطي را درك كند. بنابراين بسيار مهم است كه كودكان را از سنين پايين در مورد حفاظت از محيط‌زيست آگاه كنيم. هدف از اين مطالعه اسنادي، بررسي شيوه‌هاي آموزش محيط‌زيست و توسعه پايدار در دوره پيش‌دبستاني است. براي اين منظور، ابتدا به بررسي معنايي و مفهوم توسعه پايدار و استفاده از منابع طبيعي بدون اختلال در تعادل و يكپارچگي اكوسيستم‌ها پرداخته شده است. پس از آن مفهوم آموزش محيط‌زيست، كه مبتني بر اصول پايداري است، بررسي شد. در ادامه نقش معلمان پيش‌دبستاني و پيش از خدمت در پرورش افكار كودكان در مورد محيط‌زيست و طبيعت بيان شده است. نتايج تحقيقات نشان داده هر چه آموزش محيط‌زيست براي كودكان در سن خيلي پايين انجام شود، نگرش نسبت به محيط‌زيست و كسب آگاهي از محيط‌زيست بيش از سنين بالاتر خواهد بود. همچنين آماده‌سازي معلمان پيش از ورود به خدمت به جهت نقش آن‌ها در آموزش و آگاهي‌رساني زيست‌محيطي كودكان به عنوان گروهي كه بخشي از آموزش آن‌ها از طريق الگوبرداري از معلمان محقق مي‌شود بسيار ضروري بوده، و سطح بالاتري از موفقيت را در دستيابي به اهداف توسعه پايدار به وجود خواهد آورد. پيشنهاد مي‌شود به منظور افزايش سطح دانش و اطلاعات معلمان پيش‌دبستان و معلمان پيش از خدمت در رابطه با حفاظت از محيط زيست و شيوه‌هاي انتقال اطلاعات به كودكان، ساختارهاي آموزش و آگاهي‌بخشي زيست‌محيطي و شناخت مسائل محيط‌زيست، مبتني بر اصول توسعه پايدار بازنگري شود.