رابطه كيفيت ‌زندگي و نگرش به بيماري با خستگي ديابت در بيماران ديابتي نوع دو اروميه

مقدمه: ديابت يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي متابوليك است كه چالش بزرگ زندگي آنها كنترل قند خون مي‌باشد. در نتيجه، اين پژوهش با هدف تعيين رابطه كيفيت ‌زندگي و نگرش به بيماري با خستگي ديابت بيماران ديابتي نوع دو انجام شد. روش كار: اين مطالعه مقطعي از نوع همبستگي بود. جامعه پژوهش بيماران ديابتي نوع دو عضو انجمن ديابت اروميه در سال 1400 بودند كه بر اساس فرمول كوكران تعداد 208 نفر از آنها با روش نمونه‌گيري دردسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي گردآوري داده‌ها پرسشنامه كيفيت زندگي (لعلي و همكاران، 1391)، مقياس نگرش به بيماري (كلنر، 1987) و سياهه خستگي چندبعدي (اسمتس و همكاران، 1995) بودند. براي تحليل داده‌ها از روش‌هاي همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه با مدل همزمان در نرم‌افزار SPSS-22 استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه كيفيت ‌زندگي با خستگي ديابت رابطه معنادار منفي (50/0- =r) و نگرش به بيماري با خستگي ديابت رابطه معنادار مثبت (27/0=r) داشتند و دو متغير كيفيت ‌زندگي و نگرش به بيماري به‌طورمعناداري 6/27 درصد از تغييرات خستگي بيماري در بيماران ديابتي نوع دو را پيش‌بيني كردند (05/0 P). نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان‌دهنده نقش موثر كيفيت ‌زندگي و نگرش به بيماري در پيش‌بيني خستگي ديابت در بيماران ديابتي نوع دو بوده است. بنابراين، متخصصان سلامت براي كنترل قند خون در بيماران ديابتي نوع دو مي‌توانند از طريق بهبود كيفيت ‌زندگي و نگرش به بيماري و كاهش خستگي بيماري در آنها عمل نمايند.