مروري بر ارزيابي تاب‌آوري شبكه‌هاي آب و فاضلاب و زهكشي شهري تحت اثر سيلاب احتمالي

امروزه در سامانه‌هاي فاضلاب و شبكه زهكشي شهري بايد به دنبال راهكار‌هايي خلاقانه براي رويارويي با عدم‌قطعيت‌ها بدون فروپاشي در زمان بحران بود. يكي از اين راهكار‌ها، ارزيابي و ارتقاي تاب‌آوري اين زيرساخت‌ها است. تاب‌آوري از اجزا يا مضامين مختلفي تشكيل شده است كه شامل ثبات، كارداني، افزونگي، سرعت در پاسخ و بازيابي، سازگاري، خطرپذيري و قابليت اطمينان است. تركيب يكپارچه اين اجزا منجر به كاهش آسيب‌پذيري و افزايش پايداري زيرساخت‌هاي فاضلاب در برابر سيلاب مي‌شود. همچنين براي ارتقاي تاب‌آوري نياز به استفاده از درس‌آموخته‌هاي ناشي از سيلاب است كه نقاط شكست و بحراني شبكه را پوشش مي‌دهد. امروزه براي ارزيابي تاب‌آوري، عملكرد شبكه فاضلاب از ابتدا تا انتهاي شبيه‌سازي سيلاب مورد بررسي قرار گرفته و سطح زيرمنحني عملكرد به عنوان ميزان يا شاخص تاب‌آوري در نظر گرفته مي‌شود. همچنين براي ارتقاي تاب‌آوري از سياست‌ها و مداخلاتي براي كاهش يا ذخيره روناب ناشي از سيلاب استفاده مي‌شود. در اين مقاله مفهوم تاب‌آوري و روش‌هاي ارزيابي و ارتقاي آن در شبكه جمع‌آوري فاضلاب و شبكه زهكشي شهري مورد بررسي قرار مي‎گيرد.