ديپلماسي و مرجعيت علمي در افق سند الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

در واقعيت مرجعيت علمي يك نوع سلطنت علمي محسوب مي‌شود و به اين معنا است كه يك فرد، يك دانشگاه، يك كشور مورد استناد علمي ملي، منطقه‌اي و بين‌المللي قرار مي‌گيرد. اساس مرجعيت علمي‌توانايي در كشف‌هاي بزرگ و بكر است كه نظريه‌هاي آن را منتشر مي‌كند. كشف و نشر گوهر اصلي دانش است. اگر سلطنت علمي حاصل شود ساير امور كشورداري تسهيل و رفاه مردم تأمين خواهد شد. يكي از مسيرهاي دستيابي به مرجعيت علمي، ديپلماسي علمي است. ديپلماسي علمي، به استفاده از همكاري‌هاي علمي بين كشورها براي رسيدگي به مشكلات مشترك و ايجاد مشاركت‌هاي سازنده بين‌المللي بر مبناي خرد، علم، نوآوري، فناوري، سبك زندگي براي مقابله با معضلات ملي و جهاني مانند تغييرات آب و هوا يا بيماري‌هاي همه‌گير جهاني اختصاص دارد. از آنجا كه در فراز دوم افق سند الگوي اسلامي ايراني پيشرفت، قرار گرفتن در ميان پنج كشور پيشرو جهان در توسعه انديشه، دانش، نوآوري و فناوري در نظر گرفته شده است، هدف از اين مطالعه، تمركز بر مرجعيت علمي با استخراج مؤلفه‌هاي ناظر بر ديپلماسي علمي است. بديهي است احصا اين مؤلفه‌ها به شاخص‌سازي به منظور پايش اجراي قوانين، سياست‌ها و برنامه‌هاي مورد نياز مربوط به اين حوزه كمك خواهد كرد. اين پژوهش كيفي با استفاده از راهبرد فراتركيب انجام مي‌شود. به ديگر سخن، پس از جست‌وجوي كليدواژه‌هاي تخصصي اين پژوهش در پايگاه‌هاي معتبر ملي و بين‌المللي در بازه زماني 20 ساله 1380 تا1400 (و يا 2000 تا 2021 ميلادي)، مؤلفه‌هاي ديپلماسي علمي دسته‌بندي خواهد شد.