اشراب معنويت در كسب و كار با تأكيد بر فتوت‌نامه‌ها (آيين‌هاي جوانمردي)

فتوت، واژه‌اي عربي است كه اگرچه در آثار عرب پيش از اسلام به عنوان نماد سخاوت و شجاعت مورد استفاده قرار مي‌گرفته، اما پس از اسلام به ويژه در فرهنگ ايرانيان مسلمان جايگاه معنوي گسترده‌اي يافته است. اين مفهوم در طول قرن‌ها موجب پديد آمدن آيين‌ها و طبقات اجتماعي معنوي والايي در ميان مشاغل مختلف از جمله كشاورزان، پيشه‌وران، صنعتگران و اصناف گوناگون شده است. به استناد منابع معتبر و متعددي مي‌توان گفت منشأ اعتبار اين آيين‌ها آيات شريفه قرآن كريم و احاديث و روايات معصومين (ع) بوده و همين امر پذيرش و اقبال اهل ايمان را به همراه داشته است. فتوت و فتا كه از زمان‌هاي دور به معني جواني و جوان و گاه خدمتگزاري و خدمتكار به كار مي‌رفته، هشت بار در قرآن كريم، فراخور شرايط خاص اجتماعي و تربيتي و شخصيت‌هاي اثرگذار ديني و تاريخي مطرح شده است. در ترجمه‌هاي فارسي قرآن مجيد از آغاز تاكنون دو مفهوم «فتوت و فتي» نه به معناي جواني و جوان كه به درستي با عنوان «جوانمردي و جوانمرد» ترجمه شده‌اند. در اين مقاله مي‌خواهيم كاربرد اين دو مفهوم اخلاقي و معنوي و آيين‌هاي متأثر از آنها را از ديرباز تاكنون در اشراب معنويت در زندگي فردي و فعاليت‌هاي اجتماعي ايران اسلامي بررسي كنيم و نشان دهيم كه چگونه ‌اين جوانمردان (فتيان) كه برخي مستشرقان اروپايي آنها را شواليه‌هاي عرفاني نام مي‌نامند، براي استقرار عدالت و معنويت جهاد كرده و مي‌كنند.