استفاده از رويكرد نوآوري اجتماعي در فرآيند پياده‌سازي الگوي اسلامي- ايراني پيشرفت

با توجه به اينكه دولت‌ها به تنهايي توانايي حل مسائل و مشكلات جوامع را ندارند و از طرف ديگر، انسان موجودي اجتماعي است و سرمايه اجتماعي (كه شاخص‌هاي متعددي نظير اعتماد، مشاركت، همدلي، انسجام اجتماعي، مسئوليت‌پذيري و نظاير آن دارد) نقش مهمي در پيشرفت جوامع بشري دارد، بنابراين مي‌توان از ظرفيت نوآوري اجتماعي براي حل مسائل و مشكلات اجتماعي استفاده كرد. طبق تعريف آقاي دكتر اباذر اشتري، نوآوري اجتماعي، مجموعه فعاليت‌ها و اقدامات جديدي هستند كه پاسخ‌هايي بهتر و اثربخش‌تر براي مشكلات اجتماعيِ حداقل يك قشر از جامعه، فراهم مي‌كنند (اين امر، از طريق فرآيندهاي اجتماعي در قالب ارزش‌ها و هنجارهاي بومي، به عبارتي، ايجاد روابط اجتماعي بين گروه‌هاي مختلف كه در حل مشكل مورد نظر ذي‌نفع هستند، جلب مشاركت و توانمندسازي آنها، صورت مي‌پذيرد). بنابراين از ظرفيت نوآوري اجتماعي و سازوكارهاي آن مي‌توان براي جلب و جذب مشاركت مردم در راستاي حل بخشي از مشكلات جامعه استفاده كرد. خوشبختانه تعدادي از تدابير مندرج در سند الگوي اسلامي ايران پيشرفت با حوزه نوآوري اجتماعي مرتبط هستند نظير تدابير شماره 3، 4، 8، 10، 11، 14، 18، 23، 28، 45، 46، 48 و 52. انتظار مي‌رود كه با رشد آگاهي عمومي و دادن آزادي عمل بيشتر به مردم و فراهم كردن بستر مناسب براي رشد نهادهاي مدني (نظير تشكل‌ها و سازمان‌هاي مردم‌نهاد) و همچنين استفاده مناسب‌تر از ظرفيت مؤسسات خيريه و نيكوكاري، هيئت‌هاي مذهبي و كانون‌هاي بسيج مستقر در پايگاه‌هاي مساجد زمينه بسيج اجتماعي و رشد اقدامات عملي در حوزه نوآوري‌هاي اجتماعي فراهم شود تا هم به پياده‌سازي تدابير الگوي اسلامي- ايراني پيشرفت كمك و هم سرمايه اجتماعي تقويت و هم بخشي از مشكلات مردم از اين طريق مرتفع شود.