وجهيت: از نشانه‌شناسي آموزشي-تربيتي و رهياري نشانه‌شناختي تا زبان‌شناسي آموزشي-تربيتي و رهياري هستي‌شناختي/زبان‌شناختي

هدف از پژوهش حاضر اين است تا با رويكردي ترارشته‌اي در دنيايي ترامدرن (واژه‌اي برگرفته از سيف، 2017)، و با اتخاذ روشي توصيفي-تحليلي، وجهيت را، كه به‌طور كل‌گرا و يكپارچه در ارتباط با حوزه‌هايي مانند هيجان و بدنمندي است، در اختيار گرفته و نقش زبان و كاربست آن را در بافت‌هاي آموزشي-تربيتي، پرورشي، نهادي و حرفه‌اي مطرح كند. البته، اين نقش از رهگذر ميانجي‌گري فرايند و رشتة ره‌ياري، و با ديدگاهي به انسان به‌مثابه يك كل، مي‌تواند به سبك و مهارت‌هاي زندگي روزمرة افراد نيز مربوط شود و مضاميني نظير رشد، يادگيري، تغيير، تحول و حل مسئله را پوشش دهد. وجهيت، در اينجا به‌طور خاص، به نظرية وجوه بازمي‌گردد كه از اصحاب وجه نشأت گرفته و به نشانه‌شناسي گفتمان فونتي (2003)، و همچنين، به نشانه‌شناسي آموزشي-تربيتي گسترش يافته است. مطالعة پيش رو، در قلمرو نشانه‌شناسي گفتمان فونتني (2003)، به بررسي وجهيت در بافت گفتماني-تعاملي ره‌ياري پرداخته، كه اين امر ما را، از سويي، به‌سمت قلمرو نشانه‌شناسي آموزشي-تربيتي، و از سويي ديگر، در جهت ره‌ياري نشانه‌شناختي سوق مي‌دهد. به‌علاوه، اين نوشته همين كاربست از وجهيت در بافت ره‌ياري را به قلمرو زبان‌شناسي آموزشي-تربيتي و ره‌ياري هستي‌شناختي/زبان‌شناختي نسبت خواهد داد. درنهايت، پيشنهاد پژوهش حاضر معرفي دستاوردهايي حاصل از فعاليت‌ها و پژوهش‌هايي در راستاي مطالعة پيش رو است كه برخي از آن‌ها از اين قرارند: خلق و معرفي الگوها، روش‌ها، گرايش‌ها‌ و رشته‌هاي جديد دانشگاهي؛ خلق ظرفيت‌هاي انساني؛ شبكه‌سازي در زمينة دانش؛ كارآفريني و اشتغال‌زايي در حوزه‌هاي بسياري ازجمله نشانه‌شناسي، زبان‌شناسي، آموزش‌ و تربيت، علوم تربيتي، و جز آن.