بازسازي شهري راهكاري در مقابل تاب آوري شهري

Urban reconstruction is a solution against urban resilience

تاب آوري اين روزها به دغدغه مهمي براي شهرها تبديل شده است؛ به طوريكه توجه و پرداختن به آن در شهرهاي خصوصاً بلاخيز حائز اهميت است. با وجود اهميت اين موضوع؛ اما مديريت شهري در پرداختن به آن ضعيف بوده و بعضاً در هنگام وقوع حوادث شهرها خسارات بيشتري را متحمل ميكنند. در دوراني از شهرسازي به سر ميبريم كه اكولوژي كره زمين به طور فزايندهاي تحت تأثير فعاليت هاي انساني قرار گرفته است. با توسعه شهرنشيني، شهرها به مراكز توجه تبديل شده اند و تقاضا براي منابع طبيعي و توجه به تأثيرات محيطي جهاني آن ها افزايش يافته است. فعاليت هاي شهرسازي و برنامه ريزي شهري موجب افزايش فشار بر طبيعت و تضعيف تاب آوري آن شده است كه اغلب پيامدهاي مخربي براي شهرها و ساكنان آن در پي داشته است. با توجه به مواردي مثل طوفان ها و سيل هاي اخير در نقاط مختلف جهان، گرمتر شدن، آلودگي هوا و همچنين افزايش هزينه هاي انرژي، كاهش ذخيره آب و مواد غذايي نياز فوري به فعاليت و اقدام تأثيرگذار ضرورت يافته است. علي رغم گذشت بيش از سه دهه از انجام تحقيقات اوليه در مورد تاب آوري شهرها، هنوز اين مفهوم فاقد يك درك فراگير و عملياتي درحوزه هاي مختلف علمي و از جمله مديريت سوانح است. بسياري از تناقضات موجود بر سر معناي تاب آوري شهري از تمايلات شناختي، روشهاي متدولوژيك و تفاوت هاي مفهومي بنيادي موجود و همچنين ديدگاه هايي كه بر تحقيق در سيستم هاي اكولوژيكي، اجتماعي يا تركيبي از هر دو تمركز مي كنند، ناشي مي شود. روش انجام اين پژوهش به صورت توصيفي- تحليلي مبتني بر منابع اسنادي و كتابخانه اي ميباشد ؛ و هدف آن بررسي مفاهيم ، ابعاد و ويژگي هاي تاب آوري شهري و همچنين ارائه مفهوم بازسازي تاب آور ميباشد. در نهايت نتيجه ميگيريم كه تحليل و بررسي ابعاد عملي و تجربي تاب آوري ، در مراحل اوليه خود قرار دارد و بايد بر اهميت ادامه تحقيقات تاكيد شود.