تأثير فضاهاي عمومي فرهنگي بر ارتقاء فرهنگ عمومي جامعه با رويكرد اجتماع‌پذيري

The effect of public cultural spaces on the promotion of the general culture of the society with the sociability approach

با ظهور تكنولوژي و ايجاد ارتباطات مجازي، نيازهاي ارتباطي به‌صورت مجازي پاسخ داده مي‌شود. به‌نحوي‌كه مي‌توان گفت در آينده از تعامل اجتماعي به‌عنوان گمشده‌ي انسان ياد مي‌شود. گرچه عامل تغيير سبك زندگي در اين موضوع مؤثر بوده است اما تأثير فضاي معماري و مهم‌تر، نحوه‌ي شكل‌گيري فضاي معماري را نمي‌توان ناديده گرفت. مركز فرهنگي در تمام طول تاريخ از مهم‌ترين بناهاي تمدن بشري است. به‌نحوي‌كه حتي در ابتدايي‌ترين سكونت‌گاه‌هاي تاريخي كه معماري به پايين‌ترين شكل خود يعني سرپناه سازي شكل‌گرفته، فضاي فرهنگي كه گهگاه همان فضاي مذهبي يا مقدس نيز بوده نه‌تنها حضورداشته بلكه بيشترين تزئينات، بيشترين هزينه و بهترين مكان را به خود اختصاص مي‌داد. براي يك فضاي فرهنگي مهم‌ترين ويژگي و شاخصه‌اي كه مي‌توان ذكر كرد «ميزان مقبوليت از سمت مردم» است. چراكه فضاي فرهنگي درصورتي‌كه جذب‌كننده‌ي افراد نباشد همان ضد فرهنگ است. امروزه فقدان چنين فضاهايي كاملاً احساس مي‌شود چراكه فضاهاي عمومي معاصر در تسهيل روابط اجتماعي چندان موفق نبوده‌اند. هدف اصلي از اين پژوهش، سنجش رابطه‌ي بين مؤلفه‌هاي كالبدي و فضايي و افزايش نقش كاربر در طراحي است به‌نحوي‌كه درنهايت علاوه بر دارا بودن شاخصه‌هاي معماري خوب و پايدار به پايداري اجتماعي در فضاي معماري منجر شود. روش تحقيق توصيفي- تحليلي با راهبردهاي تحقيق كيفي و بررسي نمونه‌هاي موردي بر اساس روش تحقيق كيفي و استدلال منطقي استوار است كه در اين راستا با مطالعات كتابخانه‌اي و بررسي سايت‌هاي اينترنتي معتبر و دانشگاه‌هاي مطرح دنيا به تفسير و تحليل ماهيت اين عرصه با ارائه‌ي پيشنهاد‌ها در اين زمينه پرداخته‌شده است.

With the advancement of technology and the development of virtual communication, communication demands are being met digitally. As far as we can tell, social interactions will be referred to in the future as the missing aspect of man. Although the aspect of lifestyle change has been effective in this issue, the influence of architectural space and, more crucially, the manner architectural space is developed cannot be overlooked. The cultural center is one of the most significant structures in human history. Even in the most primitive historical communities, where architecture was developed in its most basic form, i.e. shelter structure, the cultural space, which was sometimes the religious or spiritual space, was not only there, but also occupied the most ornamentation, the most cost, and the finest site. The most significant feature and indicator for a cultural space is the level of acceptability by the people. Because a cultural space that does not attract people is anti-culture. Today, the absence of such spaces is obvious, owing to the failure of modern public spaces to facilitate social interactions. The aim of the research is to quantify the relationship between physical and spatial components, as well as to increase the role of the user in the design in such a way that, in addition to having good and sustainable architectural features, it will lead to social sustainability in the architectural space. The descriptive-analytical research method is based on qualitative research strategies and case studies based on the qualitative research method and logical reasoning, in this regard, with library studies and reviews of reputable internet sites and global universities, to analyse and comprehend the nature of this field by presenting recommendations.