راهبردهاي تحقق كيفيت زندگي از طرق ارتقا زندگي پياده در شهر، نمونه مطالعه شهر شيراز

Strategies for realizing the quality of life by improving pedestrian life in the city, a case study of Shiraz city

تبديل شهر به مكاني با قابليت گذراندن وقت، مكث و اجتماع پذيري در مقابل نگاه كالبدي-خدماتي و تعريف شهر به عنوان بستر گذر ميان دو مقصد، نيازمند تعريف فضاهايي متناسب با اين هدف مي باشد. فضا در مفهوم مادى خويش، به تنهايي هيچ ويژگي خاصي را مطرح نميكند، ولي به محض آنكه يك گروه انساني فعاليتي را در مكاني آغازكند، معناي نمادين فضا پديدار ميشود. ازاين پس فضا بستري براي وقوع رفتارهاي انساني ميشود. دراين ميان، شهر محل وقوع اجتماع وفضايي است كه درآن مفهومى به نام اجتماع باهمه ابعاد خود محقق مي شود فضاهاي همگاني در شهرها، فضاهاي زندگي در حد فاصل مكان سكونت و مكان كار هستند، كه نقش عنصر مكمل شهري را در زندگي شهري شهروندان در بيرون از محل سكونت و فعاليت كاري ايفا ميكنند و ميبايد از چنان مطلوبيتها و جذابيتهايي برخوردار باشند كه سطح تماس اجتماعي شهروندان با يكديگر، و الگوهاي رفتار اجتماعي شهروندان را به مرتبهاي كه در خور و شايسته يك شهر مركزي است ارتقاء بخشند .كيفيت زندگي به عنوان مفهومي پيچيده در ارتباط با علوم مختلف، بسته به حوزۀ علمي مورد بحث، معاني متعددي دارد. امروزه كاربرد پياده راه ها به ويژه در حفاظت از بافت هاي كهن شهري، جايگاه خود را در مباحث شهرسازي يافته و به عنوان ابزاري مفيد در جهت حفظ فضاهاي بافت شهري كهن و آشتي آن با فضاهاي مدرن شهري و ساكنان آن استفاده ميشود. فضايي كه فرد در آن آزادانه بدون خطر تصادف با وسايل نقليه حركت ميكند، مخصوص پيادگان است و براي ايجاد پياد هروي آسان، ضمن حفظ بافت تاريخي شهري خلق شده اند. توجه به عابران پياده به عنوان عامل حيات بخش فضاهاي شهري در طراحي اين فضاها و مانعي بر متروك شدنشان ويژگي مشترك پياده راه ها است.