تحليل جايگاه اقامتگاه هاي بوم گردي در توسعه پايدار گردشگري استان گيلان

Analyzing the position of eco-tourism residences in the sustainable development of tourism in Gilan province

رشد و توسعه گردشگري در سالهاي اخير در بخشي مناطق شمالي كشورمان، اثرات نامطوبي را برجاي گذاشته است. بوم گردي به عنوان يكي از شاخه هاي جديد صنعت گردشگري است كه اگر به صورت مناسب مديريت شود، مي تواند به اشتغال محلي، فرصت هاي توسعه پايدار گردشگري منجر شود. پژوهش حاضر به بررسي جايگاه اقامتگاه هاي بوم گردي در استان گيلان و نقش آنها در توسعه پايدار گردشگري مي پردازد. پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و به لحاظ روش، توصيفي - تحليلي است. گردآوري اطلاعات با روش هاي مطالعات كتابخانه اي و پيمايش ميداني و ابزار پرسشنامه محقق ساخته انجام گرفته است. جامعه آماري تحقيق شامل گردشگران ساكن در اقامتگاه هاي بوم گردي استان گيلان در سال 1400-1401 مي باشد. تعداد اين اقامتگاه ها 39 عدد مي باشد. حجم نمونه براي پر كردن پرسشنامه تعداد 150 نفر تعيين شده است. نتايج تحقيق بيانگر اين است كه مقادير ميانگين يازده متغير تحقيق، تا حدودي دلالت بر تفاوت مقدار ميانگين يازده شاخص با نمره ميانگين دارد. به طوريكه در بين يازده شاخص، نمره ميانگين شاخص فرصت هاي توسعه بومي (3.21) بيشترين تفاوت را با نمره ميانگين دارد و خروجي آزمون تي هتلينگ نيز نشان مي دهد بين نمرات شاخصهاي يازده گانه با نمره ميانگين تفاوت وجود دارد.