الگوي شهر هوشمند در كلانشهر ها مبتني بر توسعه پايدار

Smart city model in metropolises based on sustainable development

شهر به عنوان خاستگاه تمدن بشري همواره مورد توجه نظريه پردازان علوم مختلف بوده است. فضاي پيچيده شهر، انسان هاي انديشمند را براي رهايي از مشكلات و نارسايي ها در رسيدن به حد متعالي زندگي به فكر اصلاح و ايجاد ساختارهاي جديد شهري وادار نموده است. در دهه اخير شهر هوشمند به عنوان راهكار بي بديل حل معضلات شهري مورد توجه شهرسازان و مديران شهري واقع شده است . با ظهور رويكرد تلفيق كاربردهاي فناوري اطلاعات با زندگي مردم در شهرها و جوامع ، تاكنون اصطلاحات متعددي هم چون شهر هاي ديجيتالي ، شهر اطلاعاتي ، شهر كابلي ، شهر دانش محور، جامعه الكترونيكي ، شهر هوشمند ، جامعه هوشمند... و در برخي موارد جايگزين يكديگر به كار مي روند كه به منظور دسته بندي دقيق مفهومي اين اصطلاحات مي توان از دو پارادايم اصلي شهرهاي سايبر در مقابل شهرهاي هوشمند استفاده نمود .شهرهاي سايبر، تعاملات شهري را در حوزه زيرساختهاي ارتباطي ، شبكه هاي ديجيتال ، سنسورها ، نهادهاي هوشمند، برنامه هاي كاربردي و نرم افزارهاي آنلاين ، اتوماسيون و پردازش اطلاعات تعريف ميكنند. شهر هوشمند (Smart city) را به صورت تركيبي از مهارتهاي انساني ، موسسات و سازمانهاي يادگيرنده و فناوريهاي ديجيتال معرفي ميكنند و تلفيق اين سه جزء زمينه استفاده از هوش شهري را براي بسياري از كاركردهاي شهري مانند هوش استراتژيك ، اكتساب فناوري و نوآوري فراهم ميكند. شهر هوشمند يعني شهر زنده اي كه قدرت درك معنا و رفتار و علائم انساني را دارد، و به عنوان توانايي مشخص شهر و نه تمركز بر جنبه هاي منفرد درك ميشود.