اهميت موضوع اخلاق زيستي در مديريت سبز

اخلاق زيست محيطي Environmental ethics، يكي از شاخه هاي فلسفه كاربردي است كه با ارزش ها، باورها و گرايش ها سروكار دارد و در بهترين حالت، مي توان آن را فرايندي اصولي در نظر گرفت كه به دنبال ارائه راه حل هاي اخلاقي براي مشكلات زيست محيطي از طريق پيوند علوم مختلف با گرايش هاي اجتماعات انساني است. اخلاق زيست محيطي با دغدغه هاي جهاني سروكار دارد مانند: رابطه انسان با محيط زيست، درك انسان نسبت به مسؤوليت در برابر محيط زيست و تعهد به حفظ منابع براي نسل هاي آتي. اين در حالي است كه آلودگي هاي زيست محيطي، استفاده از منابع زمين، توليد و توزيع غذا، توليد و مصرف انرژي، صيانت از حيات وحش و تنوع گونه اي نيز در گستره و حوزه اخلاق زيست محيطي جاي دارند. اخلاق زيست محيطي با برخي از رشته هاي علمي مانند اقتصاد محيط زيست، سياست هاي زيست محيطي، علوم زيست محيطي و الهيات محيط زيست، دغدغه ها و نظرهاي مشابهي دارد . اخلاق زيست محيطي ضمن بسط وظيفه انسان ها به نسل هاي آتي و ساير مخلوقات، در دو سطح تحول آفرين است. يكي در سطح نظري كه در آن، انسان محوري غالب موجود در اخلاق نوين را به چالش مي كشد و ديگري، در سطح عملي كه در آن، مادي گرايي، لذت گرايي و مصرف گرايي ناشي از سرمايه داري را به شدت مورد انتقاد قرار مي دهد و به جاي آن، يك روش زندگي سبز را كه با طبيعت هماهنگ است، پيشنهاد مي كند. اخلاق زيست محيطي، خواهان يك اقتصاد و نظم سياسي منصفانه است كه بر مبناي اصول دموكراسي، عدالت جهاني و حقوق انساني بنا شده باشد . آلودگي محيط زيست از منابع گوناگون صورت مي گيرد. با پيشرفت تمدن بشري و توسعه فناوري و ازدياد روزافزون جمعيت جهان،در حال حاضر دنيا با مشكلي به نام آلودگي در هوا و زمين روبه رو شده است.