زيباشناسي و معيارهاي آن در هنر و ادبيات عرفاني

يكي از مسائلي كه انسان ها در طول زندگي هميشه با آن مواجه هستند، مسئله حسن و زيبايي در امور مختلف است. در علوم انساني در رابطه با زيبايي مياحثي آورده شده است اما اين مبحث در ادبيات و هنر بيشتر از علوم ديگر مورد توجه قرار گرفته شده است. يكي از مواردي كه در رابطه با زيبايي مورد بحث و اختلاف آرا بين علوم مختلف بوده، تعريف زيبايي و انواع آن است و همچنين مشخص كردن معياهاي زيباشناسي كه در اين مقاله به طور موردي با روش توصيفي تحليلي به برسي معيارهاي زيباشناسي در هنر كه يكي از نمادهاي ظهور و بروز جمال الهي است ونيز در ادبيات عرفاني كه موطن ظهور و بيان حالات و برداشت هاي عارفان و سالكان بوده است، پرداخته شده است. بعد بررسي كتب و منابع در رابطه با زيبايي هرچند كه برخي از ادبا تعريفاتي داشتند اما نظر بهتر بديهي بودن مفهوم زيبايي است كه نياز به تعريف ندارد؛ همچنين معيارهاي زيباشناسي مشترك در هردو حيطه در «وجود افق هاي نامحدود، فرازميني و فرامكاني بودن، وحدت انگاري و تمثيل و رمزگرايي» دسته بندي شد.