تأملي در وادي طلب از ديدگاه نسيمي

عماد الدين نسيمي شاعر و عارف قرن نهم هجري، داراي آرا و نظريات مختلفي درحوزه عرفان است. با مراجعه به ديوان فارسي شاعرـ كه ملاك اصلي پژوهش حاضر است ـ در مي يابيم كه او همچون عرفاي ديگر در باب سير وسلوك الي الله، نظرياتي داشته است كه آنها را در ميان اشعار خود به زيبايي سروده و بيان كرده است. او همچون عطار ومولوي و ديگر عرفا، معتقد است اولين وادي و مرحله سير و سفر سالك طلب است و اولين كار براي كسي كه مي خواهد به معرفت و گنج حقيقت دست يابد،قدم گذاشتن در اين مسيراست. به همين دليل اين مرحله براي سالك و طالب حق بسيار مهم و تاثير گذار است. لذا، شناخت ويژگيها، شرايط و موانع طلب براي سالك بسيار ضروري است. او درد را يكي از ويژگيها و و عوامل اصلي در طلب مي داند كه به طالب در رسيدن به مطلوب كمك بسياري مي كند. وهمچنين معتققد به مقدم بودن مطلوب بر طلب و واحد بودن آنهاست. طالب راستين از نظر او كسي است كه پيوسته در طلب گوهر حقيقت باشد و هيچگاه خود را در ميان نبيند. از نظر او راه طلب شرايطي دارد كه سالك بايد آنهارا انجام دهد از جمله؛ داشتن پير و راهنما در اين طريق وصدق و پيوستگي و تحمل سختي هاي اين راه، اما موانعي بر سر راه سالك دراين وادي قرار دارد، همچون دلبستگي به دنيا، در طلب نام و جاه بودن وجايگاه ديني، كه او را از اين راه باز مي دارد. علاوه بر اينها حجابهاي نفساني از جمله غرور و ريا و نفاق و هوسهاي جسماني از موانع اصلي سالك اين راه است كه بايد از آنها دوري كند. آراي نسيمي در تمام موارد گفته شده وجه اشتراكاتي با ديگر عرفا دارد كه در اين مقاله بررسي مي شود.