تحليل و بررسي شيوه ها و شگردهاي طنزپردازي در ديوان وقار شيرازي

طنز، يك گونه اي ادبي نيست، بلكه در وهله ي اول يك شگرد ادبي است، اما وقتي اين شگرد سراسر يك گونه ي ادبي را در بر مي گيرد، در وهله ي بعد، به گونه اي ادبي تحويل مي پذيرد. طنز يكي از فنون و شگردهاي بيان هنري و مؤثر در ادبيات است. نيز طنز تسكين دهنده ي آلام مردم زمانه است. وقار شيرازي از شاعران طنزپرداز دوره قاجاريه است كه اين جنبه از كار او تاكنون تحت تأثير جنبه هاي ديگر شعر او ناشناخته مانده است. شاعران دوره قاجار و از جمله وقار شيرازي از اين نوع ادبي در راه رسيدن به اهداف انقلابي خود بهره جسته اند. در اين جستار كه با هدف شناخت هر چه بهتر شيوه ها و شگردهاي طنزپردازي وقار شيرازي انجام شده، به شيوه توصيفي ـ تحليل تلاش گرديد تا به تحليل و بررسي شيوه ها و شگردهاي اين شاعر طنزپرداز دوره قاجار پرداخته شود. دستاورد پژوهش حاكي از آن است كه شگردهاي طنزپردازي به كار رفته در اشعار وقار شيرازي شامل: كنايه، اغراق، استعاره، ضرب المثل، تضاد، جناس، تهكم، تشبيه طنزآميز، قلب اشياء و الفاظ و ... مي شود، كه از اين ميان كنايه و قلب اشياء و الفاظ به ترتيب بيشترين و كمترين ميزان طنز در اشعار وقار شيرازي را به خود اختصاص داده اند. و در اين مرور محرز شد كه شيوه ها و شگردهاي طنزپردازي در اشعار وقار شيرازي از تنوع، گستردگي و حسن تأثير چشمگيري برخوردار بوده و عاملي اساسي و عمده در شهرت و ماندگاري اين شاعر طنز پردار دوره قاجار و اشعار طنزآميز او برشمرده مي شود.