محتوا كاوى در شعر ناهيد كبيري

قرن اخير، عرصة تحولاتي شگرف در زندگي مردم جهان به ويژه ايرانيان بود. از مشروطه به بعد، تحولي بنيادين در آرا و افكار شاعران و انديشه‌ورزان پديد آمد و فراز و فرودهايي را پشت سر گذاشت؛ امّا هرگز متوقف نشد. پس از انقلاب اسلامي سال1357 و پايان گرفتن جنگ تحميلي، آرام آرام، تپش‌هاي تند، قرار يافت و دغدغه‌هاي ديگر، ذهن و زبان سخنوران را به خود معطوف كرد. ناهيد كبيري در زمرة شاعران دهة هفتاد است كه متأثر از رخدادهاي پيرامون خويش به مدد خيال و نازك‌انديشي كوشيده‌است تا حوادث و تحولات اجتماعي را در سروده‌هايش بازتاب دهد. از اين‌رو، پژوهش حاضر به روش توصيفي - تحليلي و مبتني بر مطالعات كتابخانه‌اي به بررسي محتواي اشعار وي پرداخته‌است. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه، وي با درك عميق انساني خويش، تباهي‌ها و تلخي‌هاي جامعه را احساس كرده‌ و آن را با زبان هنري براي مخاطب بيان نموده‌است. عمده‌ترين مضامين شعري وي؛ نكوهش جنگ و خون‌ريزي و پاسداشت صلح و دوستي، شكوه و شكايت از بي‌مهري معشوق، حسرت و دلتنگي نسبت به ايام گذشته، احساس تنهايي، توصيف خيال‌انگيز طبيعت همراه با برداشت‌هاي نمادين و بيان انتقادات اجتماعي است. امّا رويكرد وي نسبت به مرگ، دوگانه است؛ آنجا كه مرگ در تقابل با وابستگي‌ها قرار مي‌گيرد، حس بيزاري در او برمي‌انگيزد و آنجا كه پاياني بر رنج و اندوه مي‌گردد، دلپذير مي‌شود و رهايي‌بخش.