بازنمايي هنري و ادبي مظاهر دنياستيزي عرفاني در اشعار نالي

نالي، شاعر عارف كُرد و سخنوري است كه اشعار فراواني در قالب هاي گوناگون و مضامين مختلف سروده است؛ يكي از مضامين مورد توجه در ديوان وي، مذمت دنيا است و اين موضوع مي نمايد كه نالي همچون ديگر شاعران عارف، جلوه هاي دنياستيزي در اشعارش نمود يافته است. در اين پژوهش، برآنيم تا با استفاده از علم بيان، بديع و عروض، نمودهاي دنياستيزانة عارفانة نالي را در اشعارش مشخص كنيم. وي صنايع ادبي مختلفي همچون تضاد، انواع جناس، كنايه، انواع استعاره و انواع ايهام و... را در سرايش اشعار دنياستيزانة خويش، استعمال كرده و براي سرايش اين اشعار از تناسب، انواع تشبيه و نيز تلميح به آيات قرآن، بيشتر بهره گرفته است. او از ميان جلوه هاي دنياستيزي بر، تكيه نكردن به دنيا و رهايي از قيد تعلقات، تأكيد بيشتري كرده است و لحن و زبان نالي در نكوهش دنيا و مظاهر دنياستيزي، ملايم و به تبع آن، اشعارش خوشايند و مطبوع است و شيوة دنياستيزي عارفانة وي با شيوة شاعران سبك عراقي شعر كهن فارسي مشابهت دارد.