ارزيابي صفات فيزيولوژيك براي افزايش عملكرد با استفاده از مدل هاي شبيه سازي

افزايش عملكرد گياهان كشاورزي از ديرباز دغدغه بشر بوده است. متخصصان به نژادي در ابتدا با گزينش براي عملكرد دانه و انتخاب بوته هايي با محصول بيشتر، عملكرد بسياري گياهان را افزايش داده و به افزايش توليد غذا كمك نموده­اند. با گذشت زمان اثربخشي اين روش كاهش يافت و متخصصان به دنبال روش­هاي موثر ديگري بودند. يكي از روش­هاي مورد استفاده، اصلاح براي صفات فيزيولوژيك مي باشد. اين روش داراي سه مرحله است: (1) شناسايي صفاتي كه مي­توانند عملكرد را افزايش دهند، (2) ارزيابي تنوع ژنتيكي براي صف يا صفات مذكور و شناسايي ژنوتيپ هاي برتر، و (3) انتقال ژن يا ژن­هاي كنترل كننده صفت به ارقام خوب موجود. به اين ترتيب، اين انتقال موجب افزايش عملكرد بيشتر در ارقام فعلي مي­گردد (سلطاني و سينكلر، 2012 الف).