اثر تغييرات بيوشيميايي ناشي از تيمار خشكي در تحمل به يخزدگي دو رقم انگور

در پاسخ به تنش خشكي، گياهان مكانيسم­هاي تحمل مختلفي را در سطح مورفولوژيكي، فيزيولوژيكي و مولكولي توسعه مي­دهند. بنابراين، گرچه تنش خشكي ممكن است سبب كاهش رشد و عملكرد محصول شود، ولي، گياهاني كه از قبل در معرض يك نوع تنش قرار گرفته­اند، مي­توانند با توليد متابوليت­هاي ثانويه نسبت به نوع ديگري از تنش مقاومت نشان دهند. در اين تحقيق، فاكتورهاي مؤثر بر خوگيري به تنش خشكي و نقش آنها در القاي تحمل به يخ­زدگي در دو رقم انگور بررسي شد. بدين منظور آزمايشي به صورت اسپليت پلات در قالب طرح كامل تصادفي با دو فاكتور رقم انگور (عسكري و ياقوتي) و تنش خشكي (در سه سطح بدون تنش، قطع آبياري براي 12 روز و آبياري مجدد گياهان) انجام شد. نتايج نشان داد قطع آبياري باعث افزايش معني‌داري در ميزان پرولين شد. از طرف ديگر تيمار خشكي موجب كاهش در ميزان نشاسته شد. به نظر مي­رسد رقم عسكري با مقدار بيشتر ميزان پرولين و قندهاي محلول نسبت به رقم ياقوتي به خشكي مقاوم­تر باشد. همچنين كمترين مقادير LT50 در اين رقم ثبت شد. در كل، بيشترين مقدار مقاومت به سرما (كمترين LT50) در بافت ساقه، تحت تيمار تنش خشكي مطلق و در رقم مقاوم به خشكي به دست آمد. در هر سه بافت مورد بررسي، وقتي تنش يخ­زدگي پس از تيمار خشكي اعمال شد، نرخ LT50 در دماهاي بسيار پايين به مراتب پايين­تر از تيمار فقط يخ­بندان بود.