آيا كاربرد كود زيستي دماي سايه انداز گياه جو را در شرايط تنش آبي كاهش مي دهد؟

به­‌منظور بررسي دماي سايه­انداز گياه جو (Hordeum vulgare L.) در 3 مرحله از رشد گياه (شيري، خميري نرم و خميري سخت) تحت تاثير باكتري آزوسپيريلوم و بقاياي گياهي در شرايط كم­آبياري، اين پژوهش در مزرعه تحقيقاتي اگرواكولوژي دانشكده كشاورزي و منابع طبيعي داراب – دانشگاه شيراز اجرا شد. آزمايش به‌صورت اسپليت فاكتوريل در قالب طرح بلوك كامل تصادفي در سه تكرار در سال زراعي 97-1396 انجام شد. تيمار­ها در اين پژوهش شامل: دو سطح آبياري به­عنوان عامل اصلي [1- مطلوب: آبياري بر اساس نياز آبي گياه تا مرحله رسيدگي فيزيولوژيك و 2- تنش آبي: آبياري بر اساس نياز آبي گياه تا انتهاي مرحله‌ي گلدهي (قطع آبياري پس از مرحله گلدهي)] بود. همچنين، عامل­هاي فرعي شامل دو سطح بقاياي گياهي [1- حذف بقايا و 2- برگرداندن 30 درصد بقاياي گياهي (كاه گندم) به خاك] و چهار منبع كودي [1- شاهد: صفر كيلوگرم نيتروژن در هكتار، 2- كود نيتروژن: كاربرد 100 كيلو­گرم نيتروژن در هكتار 3- كود تلفيقي: استفاده تلفيقي از باكتري آزوسپيريلوم (Azospirillum brasilense) و نيتروژن به مقدار 50 كيلو­گرم نيتروژن در هكتار و 4- كود زيستي: تلقيح بذر­ها با باكتري آزوسپيريلوم)] بود. نتايج نشان داد كه دماي سايه انداز در هر سه مرحله قبل و بعد از آبياري به‌طور معني‌داري در سطح احتمال 1 درصد تحت تأثير كاربرد منابع مختلف كود نيتروژن قرار گرفت و منابع مختلف نيتروژن باعث كاهش دماي سايه انداز شدند. بيشترين كاهش نسبت به شاهد در تيمارهاي كود نيتروژن و تلفيقي رخ داد. همچنين, دماي سايه­انداز در هر سه مرحله­ي اندازه­گيري تحت تأثير رژيم آبياري قرار گرفت و تنش آبي باعث افزايش دماي سايه­انداز شد.