بررسي صفات فيزيولوژيكي چغندرقند در شرايط شوري و نرمال در شرايط گلخانه

شوري يكي از تنش‌هاي محيطي است كه از طريق كاهش پتانسيل اسمزي و اختلال در جذب برخي عناصر غذايي، رشد و عملكرد محصولات زراعي را محدود مي‌كند. به‌منظور بررسي تاثير تنش شوري بر صفات فيزيولوژيك در ژنوتيپ‌هاي مختلف چغندرقند در دو شرايط محيطي نرمال و شوري در شرايط گلخانه اين آزمايش در مركز تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي آذربايجان غربي در مهرماه 1395 به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك­هاي كامل تصادفي با چهار تكرار اجرا شد. فاكتور اصلي شامل سطوح شوري با كلريد سديم به ميزان صفر (محيط نرمال) و 16 دسي زيمنس بر متر (محيط تنش) و فاكتور فرعي شامل 47 ژنوتيپ چغندرقند بود. نتايج نشان داد كه بين ژنوتيپ‌ها و سطوح تنش در تمامي صفات در سطح يك درصد اختلاف معني‌دار وجود داشت. شوري باعث افزايش ميزان سديم (70%) و پرولين (35%) و كاهش ميزان پتاسيم (15%) و نسبت پتاسيم به سديم (50%) شد. با توجه به معني‌دار شدن اثرمتقابل ژنوتيپ در محيط براي تمامي صفات موردمطالعه، مشخص شد كه ژنوتيپ‌هاي مختلف چغندرقند داراي مقادير متفاوتي از ميزان پرولين، سديم و پتاسيم تحت تنش شوري هستند و مقاومت يكساني در مقابل تنش شوري نشان نمي‌دهند.