ارزش غذايي سيلاژ محتويات شكمبه گوسفند فرآوري شده در مقايسه با سيلاژ ذرت

مقدمه: صنعت در حال رشد دامپروري حجم عظيمي از ضايعات را توليد مي كند كه به طور فزآينده اي باعث مشكلاتي هم براي انسان و هم محيط زيست شده است. در حال حاضر محققين بر اين عقيده هستند كه ضايعات توليد شده در صنعت دامپروري را مي توان به خوراك دام تبديل كرد. يكي از مهم ترين اين ضايعات محتويات شكمبه در زمان كشتار مي باشد. سيلو كردن محتويات شكمبه با محصولات جانبي كشاورزي و صنعتي قابليت هضم آنها را افزايش مي دهد. بنظر مي رسدكه با فرآوري محتويات شكمبه بعد از كشتار مي توان ارزش غذايي آن را افزايش داد و به عنوان يك خوراك جايگزين با هزينه هاي تمام شده بسيار پايين در تغذيه دام استفاده كرد. مواد و روش ها: محتويات شكمبه گوسفند بلافاصله بعد از ذبح دام ها، از كشتار صنعتي شهرستان بيرجند جمع آوري شد. سپس اين محتويات به وسيله پارچه صاف شد. به منظور سيلو كردن محتويات شكمبه بعد از صاف كردن با همان رطوبت اوليه در كيسه هاي پلاستيكي به صورت دستي فشرده سازي و سيلو شد. تيمارهاي آزمايشي شامل (1) سيلو محتويات شكمبه گوسفند (شاهد)، (2) سيلو محتويات شكمبه گوسفند + صفر درصد تفاله پوست انار + 10 درصد بستر جوجه گوشتي ، (3) سيلو محتويات شكمبه گوسفند + 20 درصد تفاله پوست انار + 10 درصد بستر جوجه گوشتي ، (4) سيلو محتويات شكمبه گوسفند + 20 درصد تفاله پوست انار+ صفر درصد بستر جوجه گوشتي، (5) سيلو ذرت بود. آناليز تقريبي نمونه هاي بدست آمده بر اساس متود AOAC انجام شد. نتايج و بحث: بر اساس نتايج بدست آمده درصد ماده خشك، پروتئين خام، چربي خام، خاكستر، ديواره سلولي، ديواره سلولي فاقد همي سلولز، pH و نيتروژن آمونياكي در همه تيمارها تفاوت معني داري با سيلو ذرت نشان داد. اين رابطه بيشترين و كمترين درصد ماده خشك و پروتئين خام در تيمار 3 كه با 20 درصد تفاله پوست انار و 10 درصد كود مرغي فرآوري شده بود و سيلو ذرت به ترتيب مشاهد شد. درصد خاكستر در تيمارهاي 3 و 4 روند افزايشي داشته است. درصد پايين تر ADF و NDF در سيلاژ محتويات شكمبه گوسفند فرآوري شده با تفاله پوست انار و كود مرغي به صورت هم زمان نشان دهنده مناسب بودن اين افزودني ها به سيلو كردن محتويات شكمبه و استفاده به عنوان خوراك در تغذيه نشخواركنندان مي باشد. نتيجه گيري كلي: نتايج تحقيق حاضر نشان مي دهد سيلو كردن محتويات شكمبه با تفاله پوست انار و بستر جوجه هاي گوشتي منجر به بهبود تركيب شيميايي و افزايش ارزش غذايي آنها شده و بنابراين مي توان از آنها به عنوان يك منبع خوراكي جايگزين با هزينه بسيار پايين در تغذيه نشخواركنندگان استفاده كرد و از آلودگي هاي زيست محيطي ناشي از دفع اين ضايعات جلوگيري كرد.