كينوا، گياهي براي تغذيه دام در شرايط تنش خشكي و شوري متا آناليز

مقدّمه: محدوديت منابع آبي در كشور از يك طرف و نياز آبي بالاي اغلب گياهان علوفه اي رايج مورد استفاده در تغذيه دام از طرف ديگر موجب شده است تا توليد علوفه دركشور با محدوديت مواجه شود. علاوه بر اين، پايين رفتن سطح آب هاي زير زميني در مناطق خشك و نيمه خشك موجب افزايش درجه شوري آب در مناطق مختلف كشور نيز شده است. لذا در حوزه كشاورزي و تغذيه ي دام، استفاده از گياهاني همچون كينوا، كه نياز آبي كم و توانايي بالا در تحمل خشكي و شوري دارند، مي تواند موجب امنيت غذايي در كشور شود. امّا در هر حال تاكنون مطالعات اندكي در ايران در رابطه با استفاده از گياه كينوا در تغذيه دام به عمل آمده است. مواد و روش ها: ارزش تغذيه اي قسمت هاي مختلف گياه كينوا و امكان استفاده از آن ها در تغذيه دام بر اساس مطالعات كتابخانه اي و بررسي منابع مختلف در پايگاه هاي اطلاعاتي Science direct، Scopus، Web of science، SID، و ISC بررسي شد، و در نهايت نتايج اين مطالعات جمع بندي و در قالب اين مقاله ارائه شدند. نتايج و بحث: كينوا گياهي نو ظهور در ايران است كه مقاوم به تنش شوري و خشكي مي باشد و ارزش غذايي بسيار بالاي دانه ي آن از لحاظ وجود تركيبات مغذي از جمله اسيدهاي آمينه، اسيدهاي چرب ضروري، تركيبات آنتي اكسيداني، مواد معدني و ويتامين ها، موجب مقايسه آن توسط سازمان خوار و بارجهاني با دانه ي غلات گرديد. در واقع كينوا به دلائل گياه-شناسي و همچنين به خاطر تركيب غيرمعمول و تعادل استثنايي آن بين پروتئين، و روغن در آن، يك شبه غله ناميده شده است. نتيجه گيري كلي: دانه و ساير بخش هاي گياه كينوا به دليل تركيب شيميايي مناسب و هضم بالا، داشتن پتانسيل بهبود تخمير شكمبه اي و عرضه مناسب مواد مغذي، مي توانند در جيره غذايي نشخواركنندگان به عنوان يك خوراك جايگزين براي منابع دانه اي و علوفه اي استفاده شوند.