احتياجات و نيازهاي غذايي شتر و استفاده از پس مانده هاي كشاورزي در تغذيه آن

ايران كشوري است كه به علت قرار گرفتن روي كمربند خشك جهان از نظر ميزان بارندگي فقير بوده و ميزان ريزش باران در نقاط مختلف آن بين 185 ميلي متر در استان گيلان تا حدود صفر در بعضي مناطق كويري تغيير مي نمايد كه در قسمت اعظم فلات مركزي ميزان بارندگي كمتر از 30 ميلي متر در سال بوده و در قسمت وسيعي از حاشيه كوير مركزي و كوير لوت و همچنين، مناطق جنوب شرقي كشور ميزان بارندگي زير 100 ميلي متر در سال مي باشد كه اين اختلاف بارندگي در كشور باعث ايجاد سيستم خاص و ايجاد زيستگاه براي موجودات و جانوران خاص و متفاوتي مي گردد و از نظر دامپروري نيز مهياي پذيرش انواع خاصي از دام مي باشند. شترها به‌خوبى براى زندگى در نواحى كم باران و مناطقي كه نزولات آسمانى كمتر از ۳۵۰ ميلى‌متر در سال مى‌باشد تطابق يافته‌اند. در شرايط طبيعى يعنى مساعد بودن شرايط جوى و بارندگى بيش از ۷۰ ميلى‌متر، گياهان طبيعى موجود در هر منطقه، غذاى كافى را براى اين دام فراهم مى‌كنند، ولى در مواقع خشكسالى نياز به تغذيه كمكى دارند. با توجه به خشكسالي هاي اخير در كشور و مشكلات پرورش دام سبك از نظر تامين علوفه مورد آنها و از طرف ديگر علاقه مردم در استفاده از نمودن از گوشت، شير و فرآورده هاي شتر ( از قبيل پشم و چربي كوهان) نيازمند توجه به پرورش اين حيوان و علمي كردن پرورش آن در كشور مي باشد. اين مقاله تلاش دارد به اجمال نگاهي به نيازها و احتياجات غذايي شتر و استفاده از پتانسيل هاي بالقوه پسماندهاي كشاورزي درتغذيه شتر داشته باشد. اميد است شاهد توسعه پرورش صنعتي و علمي شتر در كشور در آينده نزديك باشيم و بايد سياست هاي پرورش علمي با اهداف توليدي متناسب با توانمندي هاي هر گونه و نژادي از شتر برنامه ريزي شود.