زبانشناسي و نقد ادبي: مروري بر تضادها و پيوندها

Linguistics and Literary Criticism: A review of Contradictions and Connections

از ديرباز زبانشناسان و محققان ادبي سنتي از يكديگر بسيار دور بودند و تعامل بسيار كمي بين آنها وجود داشته است. با اين حال، در اواخر قرن بيستم، زمينه هاي زبان شناسي متعارف و مطالعات ادبي سنتي عميقا با تغييرات پارادايمي عمده مانند رويكرد جدي به زبان شناسي متن و تحليل گفتمان و روندهاي جديد در نقد و نظريه ادبي متزلزل و سپس دگرگون شد. مقاله حاضر به بررسي رابطه بين زبان شناسي مدرن (در پوشش زبان شناسي متن ، تحليل گفتمان ، عمل گرايي ، زبان شناسي تحول آفرين ، معناشناسي و غيره) و نقد ادبي مي پردازد. اين مقاله به اين دو پرسش مي پردازد كه آيا بين زبان شناسي و نقد ادبي وجه مشتركي وجود دارد؟ و دوم، آيا متون ادبي ذاتاً در معرض تجزيه و تحليل كاملاً زبانشناختي قرار دارند؟ براي بررسي اين دو موضوع، پيشرفت و تحول تاريخي زبان شناسي مدرن از زبان شناسي متعارف و ادبي مورد توجه واقع شده است. همچنين برخي تضادهاي موجود در ميان زبانشناسي و مطالعات ادبي سنتي به بحث گذاشته شده و زبان شناسي متن/تحليل گفتمان و نظريه ادبي مقايسه مي شوند. در نهايت ، اين نوشتار متن، گفتمان، و زبان را به عنوان اشتراكات بين زبان شناسي و نقد ادبي تبيين مي كند و تقليل ناپذيري متون ادبي به روش ها و تكنيك هاي تجزيه و تحليل زباني را به نمايش ميگذارد.