بررسي تطبيقي شهادت طلبي در اشعار شيخ احمد وائلي و قيصر امين پور

A comparative study of martyrdom in the poems of Sheikh Ahmad Vaili and Qeysar Aminpour

ادبيات هر ملتي از مؤلفه هايي شكل مي گيرد كه در واقع بهترين گزينه و شاخص براي آشنايي با نگرش و جهان بيني آن ملت است و سهم بسزايي در پي ريزي شالوده هاي فكري آنان دارد. ادبيات شيعه با مضمون شهادت و شهادت طلبي آميخته است. شعراي عربي زبان و شاعران فارسي در ادوار مختلف به موضوع شهادت و شهادت طلبي پرداختند. در اين مقاله، مفهوم شهادت طلبي در اشعار شيخ احمد وائلي و قيصر امين پور با روش تحقيق توصيفي- تحليلي مورد بررسي قرار مي گيرد. بررسي ها نشان داده است. هر دو شاعر به شهادت به عنوان مفهوم الهي توجه كردند. شيخ احمد وائلي به عنوان خطيب و شاعر، سعي كرده است بيشتر از زاويه حماسه و انقلاب و ظلم ستيزي به آن واقعه بنگرد و عاشورا را به عنوان مكتب مبارزه با ظلم و تبعيض و مردم فريبي و كتمان حقايق جلوه دهد. از ديدگاه وائلي، امام حسين (ع) الگويي جاودانه براي مبارزه با ظلم در طول تاريخ است و شهادت ابزاري براي مبارزه با ظلم است. اگر چه هر دو شاعر به شهادت به عنوان نقطه اوج انسان هاي بزرگ نگاه كردند، اما ديدگاه وائلي بر جوشش دوباره خون جاري شده در صحراي كربلا است و امين پور، شهادت امام حسين را عروج عارفانه به سوي معبود مي داند. امين پور شهادت را در جنگ مي ستود و شعر او به عنوان گستره اي براي طرح مضامين ادبيات پايداري تلقي مي شود. امين پور با وصف شهادت و تمجيد از رويكرد شهادت و شهادت طلبي رزمندگان، اعتقادات مذهبي خود را به نمايش مي گذارد و همچنان كه مفاهيمي از اين دست در شعر آغازين سال هاي جنگ به فراواني يافت مي شود، در شعر رامين پور نيز از بسامدي بالا برخوردار است.