ابزارهاي بياني انديشه ي آزادي در شعرهاي نيمايي

Expressive tools of the idea of ​​freedom in Nimai poems

انديشه نياز به آزادي و آزادي خواهي در مفهوم دموكراسي غربي، از دوران مشروطيت (1285 ش) در جامعه سياسي، اجتماعي ايران رواج يافته است. در آن دوره تجددگرايي، اصلاح طلبي، نفي استبداد و خفقان و قانون گرايي از موضوعات مهم و تأثيرگذار در جريان شكل گيري سير انديشه آزادي خواهي بوده است. ادبيات فارسي معاصر نيز پس از مشروطه با دو رويكرد مهم جامعه گرايي و مردم باوري حركت تازه اي را آغاز نمود. در دورة سلطنت پهلوي ها(1357 – 1304ش) نيز اين جريان نوين با تكامل بيشتر و بهتر زبان شعر و انديشه اي غني تر شده از درك رسالت اجتماعي شاعران تداوم چشم نوازي پيدا كرد. در فاصلة سال هاي كودتاي 28 مرداد 1332 تا پيروزي انقلاب اسلامي(1357) تعدادي از شاعران سبك نيمايي به وجود استبداد، خفقان و فقدان آزادي به صورت آشكار يا پنهان در اشعار خود اشاراتي داشته اند. افزون بر اوضاع سياسي - اجتماعي دوران پهلوي، تآثيرپذيري از مكتب هاي سمبوليسم و اگزيستانسياليم غرب نيز سبب چنين رويكردي شده است. در اين مقاله با ارائة نمونه و تحليل هايي شيوه هاي بيان انديشة آزادي خواهي به همراه اشاره به وجود خفقان و استبداد در شكل هاي زبان بلاغي تشبيه، استعاره و نمادگرايي پرداخته شده است. بنابر اين اين بررسي مي تواند در شناخت بيشتر و بهتر جامعه شناسي ادبيات فارسي و نقد اجتماعي آن قابل توجه علاقه مندان فرهنگ و شعر نيمايي باشد.