زنان ميراث دارلالايي هادرادبيات شفاهي ايران

Women of Darlalaei Heritage in Iranian Oral Literature

هدف مقاله حاضر مطالعه ي مضامين وكاركردهاي لالايي در ادبيات شفاهي ايران است. چراكه باتوجه به مباني نظري پژوهش كه نظريه‌هاي فمينيستي مد نظر قرار گرفته است. زنان در لالايي‌هايي كه براي فرزندان خود مي‌سرايند سعي در برجسته كردن مساعل تربيتي وفرزند پروري وآمال وآرزوهاي خود براي فرزندانشان در آينده اي روشن متصور ميشوند كه در مضامين و قالبهاي مختلف در حوزه ادبيات شفاهي بيان ميكنند. از اين رو، مسأله پژوهش آن است كه، آيا لالايي‌ها راكه زنان ميراث دار آن هستند ميتوان به عنوان مسعله فمنيستي مورد مطالعه قرار داد يا نه؟ براي اين منظور از روش كتابخانه‌اي و فيش‌برداري، دسته‌بندي و تحليل و تفسير منابع بهره‌گرفته شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي دهد كه در هر جامعه يا نظام اجتماعي ادبيات شفاهي و فولكلور يا فرهنگ عامه داراي جايگاه و پايگاه و كاركردهاي آشكار وپنهان مي باشد و در اين مقاله يافته ها حاكي از آن است كه كاركردهاي لالايي‌ها مانند نظم دهي به افكار، تداوم و ثبات بخشي به فرهنگ‌هاي جامعه مورد توجه قرار گرفتند و به مفاهيمي همچون اقتصاد ،سياست هم اشاراتي شده است . در نتيجه مي‌توان گفت، برخلاف فمينيست‌ها كه لالايي‌ها را تنها مبارزه زنان با مردان قلمداد مي‌كنند در لالايي‌هايي كه زنان ايراني مي‌خوانند تشكيل خانواده، ازدواج، تعامل با همسر و فرزندان، اهميت داشتن حضور پدر در خانواده كه زير مجموعه‌هاي اعتقادات ديني هستند، برجستگي دارد.