كاوشي در بينامتنيت واژگاني و تصويري در شعر حسين منزوي

study in lexical and visual intertextuality of Hossein Manzavi s poetry

بينامتنيت intertexuality تئوري جديد در ادبيات است و تأكيد بر اين نكته دارد كه هيچ متني مستقل و خودكفا نيست و متون همواره در ارتباط با هم شكل مي گيرند. در يك متن مي توان صداهاي متفاوت و نمودهاي متفاوت از متون ديگر را ديد. بنابراين هيچ شاعري نمي تواند ادعا كند كه رابطه بينامتني با ديگر متون نداشته است و اين رابطه، اجتناب‎ناپذير است. حسين منزوي از غزلسرايان نوجو و نوآور معاصر است. در غزل منزوي نيز همچون ديگر شاعران نموهاي رابطه بينامتني،آشكار است. در پژوهش حاضر تلاش كرديم تا رابطه بينامتني منزوي با شاعران گذشته را در ساحت واژگان و تصاوير شعري مورد كاوش و بررسي قرار دهيم. مطالعه اي در اين زمينه نشانگر رابطه بينامتني قابل توجه منزوي با شعر گذشته است. او هم وازگاني را از شاعران بزرگ غزلسراي فارسي و شاعران سنتي گرفته و هم تصاوير پركاربرد در شعر سنتي را در نتيجه رابطه بينامتني، در شعر خود وارد كرده است. نتيجه پژوهش ، اين مهم را آشكار مي سازد. همچنين مي توان نتيجه گرفت كه غزل منزوي نيز در عين نوگرايي، اجزاء و عناصري از شعر گذشته را با خود دارد.