بررسي تطبيقي عناصر داستاني و اقليمي در رمان سنگ صبور و اهل غرق

A comparative study of fictional and climatic elements in the novel Sang-e Sabour and Ahl-e Ghark

چكيده داستان وسيله بيان ما في الضمير انسان ها به طور غير مستقيم است و نويسنده از زبان شخصيت هاي داستان به بيان سرّ درون مي پردازد. در حقيقت داستان فضاي متمركز ذهن نويسنده، گزارش اين حوادث را از سرگرداني در بيكران هستي رهايي بخشيده تا روايت آن‌ها با خواننده به اشتراك گزارده شود و اين، هنرِ نويسنده است. داستان در ادبيات امروز جهان، تبلور خلاقيت نويسندگاني است كه در آفرينش آثار داستانيِ تازه، مورد اقبال خوانندگان هستند. نويسندگان مكتب جنوب، آينه تمام نماي نويسندگاني هستند كه ميل دارند با رجوع به زيست‌بوم خودشان، مردم و زبان و زمانه خودش را در آثارشان بازتاب دهند. صادق چوبك و منيرورواني پور هم به‌مثابه اعضاي مكتب جنوب، به‌شدت در آثار خود از اين محيط و عناصر بومي آن را بازتاب داده‌اند كه بامطالعه اين دو اثر مي‌توان به فرهنگ مردم جنوب پي برد. بررسي عناصر داستاني و اقليمي در رمان سنگ صبور و اهل غرق از اهداف اين تحقيق است. پژوهش حاضر، با روش توصيفي ـ تحليلي به‌نقد و تحليل عناصر داستاني و اقليمي در رمان «سنگ صبور» چوبك و رمان «اهل غرق» رواني پور اختصاص‌يافته است.