تحليل استعار‌‌‌ه‌هاي مكنيه ديوان امامي هروي

Analysis of metaphors of Heravi Emami Divan

امامي هروي ازشاعران برجسته وسرشناس قرن هفتم هجري است كه از ديرباز به نوآوري بلاغي معروف است. وي توانسته‌است سنت‌هاي بلاغي سبك خراساني را به عراقي پيونددهد. نوآوري‌هاي بلاغي نقطه قوت شعر امامي و پيچيدگي‌هاي جنبه بلاغي شعر او از نقاط ضعف آن مي‌‌باشد.امامي هروي در صور خيال ديوانش دريچه‌ي تخيّل را به روي تمام پديده‌ها و موجودات هستي مي‌گشايد و از اين راه همه موجودات را داراي شعور و ادراك مي‌‌بيند و با آن‌ها سخن مي‌‌گويد. ارزش تصاوير اشعار وي در پيوند دادن عناصرانتزاعي و مجرد به عناصر محسوس و آفرينش تصاوير بكر و تأثيرگذار است. دراين پژوهش برآنيم با روش توصيفي – تحليلي به دسته بندي و تحليل استعاره‌هاي مكنيّه ديوان امامي‌ هروي بپردازيم،تا ازاين راه سبك و نوع نگاه شاعر را نسبت به جهان و پديده‌هاي هستي نشان دهيم. استعاره‌هاي مكنيّه ديوان اين شاعر با توجّه به عناصر سازنده تصوير به گروه‌هاي مختلفي تقسيم شده‌اند كه با شاهد مثال ذكر خواهد شد. انسان‌گرايي يا تشخيص بسامد بالايي در بين استعاره‌ها دارد، ساير استعاره‌ها از جمله حيوان‌انگاري، نبات انگاري و جماد انگاري در مرتبه‌هاي بعدي قرار مي‌‌گيرند كه دراين مقال مجال پرداختن به آن‌ها نيست.