بررسي كارايي نهادهاي مالي با داده هاي غير قطعي

در تحليل پوششي داده ها كه بيانگر مفهوم توليد مرز كارا در شكل كلاسيك خود مي باشد . يكي از ابزار هاي مهم كارايي براي مجموعه‌ اي از واحد هاي تصميم گيري بشمار مي آيد كه ميتواند كارايي هريك ار اعضاي واحد هاي تصميم گيري را مشخص كند و بر بناي معيارهاي مورد نظر در گروه هاي تقسيم بندي قرا بگيرد.،مانند شناسايي واحدهاي داراي عملكرد مطلوب و واحدهاي داراي عملكرد غير مطلوب كه از سناريوهاي خوشبينانه و بدبينانه استفاده ميگردد. براي اين منظور تحليل پوششي داده ها نيازمند اطلاعاتي و مقاديري بعنوان ورودي ها و خروجي ها كه در مدلهاي كلاسيك بطور دقيق مشخص و معلوم هستند.،اما در كاربردهاي مسئله هاي واقعي اين مقادير بصورت دقيق نميتوان آنها را يافت به همين علت به منظور عملكرد واقعي نهادها و بنگاههايي كه بتوان آنها را ارزيابي و عملكرد آنها را اندازه گيري كرد از ابزارهاي كاربردي رياضي استفاده ميكنيم كه براي اتخاذ اين تصميمات ميتوان از مدلهاي تحليل پوششي داده ها در شرايط عدم قطعيت استفاده كرد كه در اين تحقيق ميتوان كارايي سازمانهاي مالي را با يك مدل مورد نظر را با داده هاي غير قطعي در محيط فازي تحليل نمود