مقايسه تاثير آموزش مهارت تصميم گيري اخلاقي و ارتباط بين فردي بر جو اخلاقي پرستاران

مقدمه: جو اخلاقي در محيط درماني، فضاي سازماني متشكل از روابط بين فردي پرسنل درماني در زمينه مراقبت از بيماران مي باشد‌،كه رفتار كاركنان در سازمان اغلب تحت تاثير آن مي باشد. ارتقا جو اخلاقي مي تواند سبب رفتارهايي چون احترام به ديگران، افزايش كارايي و رضايت شغلي، خوش بيني سازماني را به دنبال داشته باشد و قصد ترك خدمت و نارضايتي و عدم تعهد نسبت به حرفه را در پرستاران كاهش مي دهد. بررسي و مقايسه تاثير مداخلات ارتقا دهنده جو اخلاقي از چالش هاي مهم پرستاري است كه بايد مورد توجه محققين باشد. روش بررسي: پژوهش حاضر يك مطالعه تجربي سه گروهه، از نوع پيش آزمون- پس آزمون است كه بر روي 90پرستار شاغل در بخش هاي منتخب بيمارستان امام رضا مشهد، كه تخصيص آنها در سه گروه، مداخله1(گروه مهارت تصميم گيري اخلاقي)،گروه مداخله 2( گروه مهارت ارتباط بين فردي) و گروه كنترل بصورت تصادفي انجام شد. مداخله بصورت برگزاري دو جلسه، 6 ساعته كارگاه آموزشي براي هر يك از گروه هاي مهارت تصميم گيري اخلاقي و ارتباط بين فردي بطور جداگانه صورت گرفت. در هر سه گروه، در بدو ورود به مطالعه و چهار هفته پس از برگزاري كارگاه مرتبط، ميزان نمره جو اخلاقي با پرسشنامه جو كاري اخلاقي ويكتور و كولن اندازه گيري شد.داده ها باspss16 و با استفاده از آمار توصيفي و آزمون هاي آماري آناليز واريانس ،كروسكال واليس، تي زوجي، ويلكاكسون، آزمون تعقيبي توكي تجزيه و تحليل شد. يافته ها: ميانگين نمرات پيش آزمون جو كاري اخلاقي در گروه تصميم گيري اخلاقي5/5 ± 0/66 در گروه ارتباط بين فردي9/6 ± 8/67 و در گروه كنترل2/7 ± 7/67 كه تفاوت معني دار نبود(500/0=P،87=df،0.70=f) اما ميانگين نمره جو كاري اخلاقي بعد از مداخله در گروه تصميم گيري اخلاقي 3/6 ± 3/99 درگروه ارتباط بين فردي 7/7 ± 4/90 ودرگروه كنترل 9/7 ± 4/67 بود، كه اين تفاوت معني‌داربود (001/0 P ، 87=df ، 152.00=f). نتيجه گيري: برگزاري كارگاه آموزشي مهارت تصميم گيري اخلاقي و ارتباط بين فردي در ارتقا جو كاري اخلاقي پرستاران موثر است اما تاثير آموزش مهارت تصميم گيري اخلاقي بيش از آموزش مهارت ارتباط بين فردي مي باشد. لذا به مديران پرستاري توصيه مي شود به تناسب امكانات، كارگاه هاي آموزشي جهت ارتقا جو اخلاقي پرستاران استفاده كنند.