چالش هاي آموزش مجازي و بررسي مدل تركيبي

با پديد آمدن فناوري اطلاعات، دانشگاهها و مراكز آموزشي با پديده ي جديدي به عنوان فناوري آموزشي رو به رو شده اند كه آموزش را از حالت سنتي خارج كرده است. هر چند بهره وري از اينترنت و رايانه فرصت هاي طلايي را براي افراد ايجاد كرده، اما موانع و مشكلات در آن وجود دارد. اين مقاله با روش كتابخانه اي تلفيقي و مروري با استفاده از منابع و پيشينه ها انجام پذيرفت. بر اساس يافته ها، در محيط مجازي، بدليل فقدان ارتباط رو در رو، امكان الگوگيري دانشجو از استادان، فراهم نيست. دانشجوي مجازي واكنش هاي روزمره استاد را مشاهده نكرده، الگوگيري از سبك اخلاقي و تربيتي او ممكن نمي شود. تمركز آموزش بر حفظيات و عدم توجه به يادگيري سطوح بالاتر، امكان پرورش خلاقيت را تضعيف مي كند. آموزش مجازي موجب دموكراتيك تر شدن روابط ميان استاد- دانشجو شده اما همچنان روابط با دانشگاه و روابط ميان استادان را در سطحي حداقل نگه داشته است. آموزش تركيبي به دليل تلفيق نقاط قوت دو شيوه آموزش سنتي و الكترونيكي، تصويرسازي ذهني، خودتنظيمي و خودانگيزشي يادگيري در دانشجويان در مقايسه با آموزش صرف سنتي، مي تواند بر كيفيت يادگيري در قالب حفظ و نگهداري نمرات اثرگذارتر باشد.