پرتوي از آينده پژوهيِ اقدام گرا بر پداگوژي خلاق در آموزش و پژوهش ادبيات فارسي

پژوهش حاضر با هدف توصيف و تبيين ارتباط تركيب-تطبيقي آينده پژوهي و اقدام پژوهي از لحاظ اشتراك و افتراق، به تمهيد مقدمات نظري آينده پژوهيِ اقدام گرا درخصوص روش هاي پداگوژي خلاق در حوزه مطالعات زبان و ادبيات فارسي مي پردازد. روش پژوش، توصيفي-تحليلي از نوع تحليل محتوا و روش گردآوري داده ها، كتابخانه اي و اسنادي است. مشاهدة تغييرات ناشي از آموزش مجازي زمان شيوع ويروس كرونا، از نظر اخلاقي، رفتاري، شناختي و عملكرد علمي-آموزشي در فراگيران، ضرورت توجه به روش هاي تركيبي-تلفيقي فعال آموزشي و پژوهشي در عصر پساكرونا و تقويت انگيزه در كلاس درس فارسي را برجسته مي نمايد. لذا پيشنهاد پژوهش حاضر اين است كه مطالعه و تفحص مباني نظري و مصاديق عملي آينده پژوهي اقدام گرا در كنار روش هاي پداگوژي خلاق آزموده شود تا خلاقيت، انگيزه و يادگيري در كلاس درس فارسي طي اصلاح اقدامات صورت گرفته و آينده پژوهي، جريان يابد و استدلال هاي فلسفي و نظري اين حيطه تبيين و تدقيق گردد.