بررسي سياستهاي محيط زيستي در كاهش آلودگي هواي ايران

Investigation of environmental policies in reducing air pollution in Iran

آلودگي هوا كه در حال حاضر يكي از عمده ترين مشكلات كلان شهرهاي ايران است و به عنوان يك پيامد منفي هزينه هايي را بر اقتصاد كشور تحميل مي كند .اين هزينه ها كه بعضاً قابل محاسبه نيز نمي باشند، در بلند مدت بر مشكلات زيست محيطي كشور افزوده و شرايط را جهت دستيابي به توسعه پايدار دشوار خواهد ساخت . بدين لحاظ مي بايست با سياست گذاري هاي صحيح به كنترل و كاهش آلودگي هوا ، زمينه هاي لازم را جهت ايجاد بستر هاي مناسب رشد و توسعه اقتصادي فراهم نمود . كنترل آلودگي هوا در دو محور قابل ارزيابي است . محور اول ، ايجاد ضابطه و كنترل از سوي سياستگذار است و محور دوم ، برقراري ماليات هاي زيست محيطي را در بر مي گيرد . با استفاده از برآوردهاي انجام شده وسط الگويي كه آلودگي هواي ناشي از حمل و نقل را براي كلان شهرهاي ايران و مخصوصاً تهران مورد تجزيه و تحليل قرار مي دهد . كيفيت هوا به طور تقريبي در فصل گرما سال به دليل وقوع پديده گرد و غبار و استفاده از سيستم هاي سرمايشي و عدم جا به جايي هوا كه عوامل افزايش روزهاي فراتر از حد مجاز بوده نامطلوب ديده شده است . با شروع سرما نيز بر تعداد روزهاي نامطلوب آلودگي افزوده شده است .گسترش حمل و نقل عمومي ، خروج خودروهاي فرسوده ، افزايش مصرف گاز طبيعي و اجراي سخت گيرانه قوانين ترافيكي و صنعتي مي تواند به كاهش آلودگي هواي كلانشهر هاي ايران كمك كنند . با بررسي عوامل آلودگي هوا و پايش آن در اين تحقيق و تحقيق هاي مشابه به اين نتيجه مي رسيم كه سياست گذاري هاي اعمال شده در كشور ما تا رسيدن به مرحله اجرا و حتي در حال اجرا با نواقص اساسي روبرو مي باشند و اگر بدين گونه پيش روي كنيم نه تنها به كاهش آلودگي هوا كمك نخواهيم كرد بلكه روزهاي آلوده تري هم خواهيم داشت و ازهمه مهمتر شاهدافزايش بيماري هايي از قبيل مشكلات تنفسي ، قلب و عروقي وحتي مرگ هموطنان عزيزمان خواهيم بود.با توجه به مولفه هاي مورد بررسي پژوهش حاضر از لحاظ هدف گذاري كاربري و از لحاظ روش شناسي توصيفي – تحليلي مي باشد ، در اين تحقيق براي گردآوري اطلاعات بخش توصيفي متناسب با داده هاي مورد نياز از روش كتابخانه اي و منابع مرجع استفاده شده است.