مدل‌سازي نحوه پراكنش ذرات معلق PM2.5 با استفاده از مدلAERMOD در فاصله ي سه كيلومتري (مطالعه موردي: كارخانه گچ ساوه)

آلودگي هوا يكي از مهم ترين معضلات محيط زيست و كارخانه‌هاي گچ يكي از منابع توليد آلاينده‌هاي هوا به ويژه ذرات معلق مي‌باشند. هدف از اين تحقيق بررسي ميزان انتشار ذرات PM2.5 خروجي از دودكش كارخانه سپيد گچ در فاصله‌ي 3 كيلومتري از كارخانه مي باشد. در اين مطالعه ابتدا ميزان انتشار ذرات PM2.5 خروجي از دودكش كارخانه با استفاده از ضرايب انتشار پيشنهادي EPA محاسبه گرديد. بيشترين غلظت‌ها در فاصله‌ي3 كيلومتري در بازه‌هاي زماني 1ساعته، 8 ساعته، 24 ساعته، ماهيانه و سالانه مورد بررسي قرار گرفت. سپس مقادير غلظت‌هاي شبيه‌سازي شده با سه استاندارد ملي ايران، EPA و WHO مقايسه گرديد. نتايج اين پژوهش نشان داد ميزان حداكثر غلظت آلاينده ي PM2.5 در بازه زماني سالانه در سال 1398 در فاصله ي 3 كيلومتري (ug/m3) 2/01 و همچنين ميزان غلظت براي بازه ي 24 ساعته در فاصله ي 3 كيلومتري (ug/m3) 26/7 است. مقادير به‌دست آمده در هر دو بازه زماني مورد تاييد استانداردها و از حد مجاز كمتر مي‌باشد. با توجه به نتايج حاصل از بررسي‌ها در اين پژوهش مشخص شد كه بيشترين ميزان غلظت ذرات معلق در داخل محيط كارخانه بوده و با فاصله گرفتن از كارخانه، ميزان آن ها به تدريج كاهش يافته است.