مدل‌سازي نحوه پراكنش ذرات معلق PM2.5 از دودكش كارخانه گچ ساوه

امروزه آلوده‌سازي هوا توسط ذرات معلق يكي از موضوعات بحث برانگيز و مشكل آفرين كشور است كه در اين ميان كارخانجات صنعتي به علت داشتن سيستم‌هاي تصفيه صنعتي، سهم قابل توجهي را در انتشار آلودگي هوا دارند. هدف كلي از انجام اين تحقيق، تعيين غلظت ذرات معلق PM2.5 خروجي از دودكش كارخانه گچ ساوه در سال 1398 در فاصله‌ي 5 كيلومتري بوده است. براي اين منظور از مدل پراكنشي AERMOD كه مورد تاييد سازمان جهاني EPA است، استفاده شد. اين مدل براي ارزيابي‌هايي تا مسافت 50 كيلومتر قابل استفاده مي‌باشد. اين پژوهش در بازه‌هاي زماني 1، 8 و 24 ساعته و ماهيانه و ساليانه با در نظر گرفتن شرايط توپوگرافي محل صورت گرفت و نتايج اين مدل‌سازي با استانداردهاي ملي ايران، EPA و WHO مقايسه گرديد و نشان داده شد كه ميزان حداكثر غلظت آلاينده ي PM2.5 در بازه زماني سال 1398 در فاصله ي 5 كيلومتري در ناحيه‌ي شمالي كارخانه و كوهپايه وجود دارد. مقدار غلظت به‌دست آمده با توجه به مدل‌سازي سالانه (ug/m3) 3/48 و براي بازه‌ي 24 ساعته، (ug/m3) 25/78 بوده است كه در هر دو بازه زماني مورد تاييد استانداردهاي ملي ايران، EPA قرار گرفت، البته ميزان غلظت در بازه‌ي 24 ساعته نسبت به سالانه بيشتر بود. بر اساس تحقيقات مشخص شد ميزان حداكثر غلظت در منطقه‌اي كه غيرمسكوني بوده، از حد مجاز WHO بيشتر مي‌باشد به همين دليل امكان چشم‌پوشي از آن وجود داشت. نتيجه كلي اين پژوهش نشان داد كه بيشترين ميزان غلظت ذرات معلق در داخل محيط كارخانه بوده كه با فاصله گرفتن از كارخانه از ميزان آن ها به تدريج كاسته مي شود.