استراتژي هاي مديريت پسماند كشاورزي در روند پايداري زيست محيطي

Agricultural waste management strategies in the process of environmental sustainability

در سطح جهان، ضايعات كشاورزي فراوان هر روز براي برآورده كردن نيازهاي روزافزون جمعيت در حال رشد توليد مي‌شوند. مديريت محدود ويا نادرست آن، نياز فوري به طراحي استراتژي هايي براي استفاده و ارزش گذاري به موقع آنها، براي پايداري كشاورزي و امنيت انساني-غذايي و سلامت ايجاد كرده است.اين ضايعات از منابع مختلفي از قبيل بقاياي پروش دام ، آبزيان، محصولات و صنايع كشاورزيايجاد مي شوند. جزء اصلي بقاياي گياهي و ضايعات كشاورزي و صنعتي، سلولز (فراوانترين بيوپليمر) و پس از آن ليگنين و همي سلولز (زيست توده ليگنوسلولزي) است. ضايعات كشاورزي و فرايند دفع آنها يك مسئله جهاني است زيرا اكثريت قريب به اتفاق آن در حال حاضر سوزانده يا در خاك مدفون ميشوند كه اين مسئله باعث آلودگي هوا، آب و گرم شدن كره زمين مي شود. از ديرباز، برخي از بقاياي گياهي به عنوان سوخت ، علوفه حيوانات،ساخت سقف هاي كاهگلي، كمپوست سازي، مالچ پاشي خاك، چوب كبريت و توليد كاغذ استفاده مي شده است. اما، زيست توده ليگنوسلولزي مي‌تواند به عنوان منبع پايداراز سوخت زيستي (بيوديزل، بيواتانول، بيوگاز، بيوهيدروژن) و انرژي زيست بكار رود. با جايگزين كردن اين منبع پايدار انرژي با سوخت‌هاي فسيلي مي توان راه حلي به مسائل مربوط به تغييرات آب و هوايي كره زمين و كمبود سوخت هاي فسيلي پيدا كرد بنابراين، ارزش‌گذاري بقاياي ليگنوسلولز با توليد محصولات با ارزش افزوده از جمله كودهاي زيستي، آجرهاي زيستي، زغال‌سنگ زيستي، پلاستيك‌هاي زيستي، كاغذ، سوخت‌هاي زيستي، آنزيم‌هاي صنعتي، اسيدهاي آلي و غيره مي‌تواند بر اقتصاد زيستي تأثير بگذارد. بر اساس استراتژي‌هاي مختلف مديريت پسماندها، كه شامل «كاهش»، «استفاده مجدد» و «بازيافت» ضايعات براي تقويت كشاورزي پايدار و به حداقل رساندن آلودگي زيست‌محيطي است. اين بررسي شامل استراتژي‌هاي مختلف مديريت پسماند هاي كشاورزي مبتني بر اقتصاد زيستي دايره‌اي است كه شامل «كاهش»، «استفاده مجدد» و «بازيافت» اين ضايعات براي تقويت كشاورزي پايدار و به حداقل رساندن آلودگي زيست‌محيطي است.