تاثير رويكرد داستان نويسي بر نيات رفتاري از طريق متغير ميانجي همدلي (مورد مطالعه : گردشگران شهر تهران)

he effect of story writing approach on behavioral intentions through the mediator variable of empathy (case study: tourists in Tehran)

پژوهش حاضر با بررسي تأثير رويكرد داستان‌نويسي برنيات رفتاري از طريق متغير ميانجي همدلي در بين گردشگران شهرتهران انجام گرفته است، در مديريت، اثر بخشي داستان گويي به عنوان يكي از مهمترين ابزارهاي مديريتي دهه هاي اخير چه از لحاظ آكادميك و چه عملي مورد توجه قرار گرفته است. در واقع اگرچه داستان گويي يك ابزار براي ارتقاي دانايي و فرهنگ مي باشد ولي داستان ها مدتي است به عنوان وسيله اي براي اشتراك دانش ضمني، مورد استفاده سازمان هاي پيشرو بوده و نقش آن در انتقال اثربخش تجربيات و ايده ها در داخل اين سازمان ها انكارناپذير است، اين تحقيق از نظر ماهيت توصيفي- پيمايشي مي‌باشد. جامعه آماري تحقيق حاضر شامل گردشگران شهر تهران است كه تعداد آن‌ها نامحدود هست، با توجه به اينكه جامعه آماري اين پژوهش شامل گردشگران شهر تهران مي‌باشد و تعداد آن‌ها نامحدود است، به نظر مي‌رسد مي‌توان از فرمول كوكران براي تعيين حجم نمونه استفاده كرد كه نمونه پژوهش در اين پژوهش384 نفر مي باشد، ابزار مورد استفاده در اين پژوهش پرسشنامه ي محقق ساخته مي باشد، داده‌هاي پژوهش با استفاده تجزيه‌وتحليل داده‌هاي جمع‌آوري‌شده روش‌هاي آماري از نرم‌افزار AmosوSpss استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه رويكرد داستان‌نويسي برنيات رفتاري از طريق متغير ميانجي همدلي در بين گردشگران شهرتهران موثر مي باشد.