بررسي اقدامات تاميني و تربيتي در نظام حقوقي ايران

امروزه توجه به اقدامات تاميني و تربيتي در حقوق جزا از اهميت بسزايي برخوردار است.چرا كه با گذشت زمان علماي علوم جامعه شناسي، حقوق و جرم شناسي به اين نتيجه رسيده اند كه مجازات به تنهايي براي پيشگيري از جرم و اصلاح مجرمين كافي نبوده و مي بايستي تدابير ديگري براي صيانت از جامعه و پيشگيري از جرم و مهمتر از همه اصلاح و تربيت مجرمين انديشيد. بنابراين ضرورت بكارگيري اقدامات تاميني و تربيتي در كنار مجازات احساس گرديد.ليكن امروزه نظام كيفري نوين به دنبال دستيابي به اهدافي است كه حمايت از افراد را يك ضرورت دانسته و اتخاذ تدابير و شيوه هاي غير كيفري براي پيشگيري از جرائم و بزهكاري را در دستور كار قرار داده است تا هم پديده ناهنجاري هاي اجتماعي را به حداقل برساند و هم جامعه را مسئول بازپروري و اصلاح و تربيت كساني بداند كه به نوعي مرتكب عمل خلافي شده اند.لذا در اين نوشتار به بررسي اين اقدامات ،علل ورود و تحولات آنها و همچنين مصاديق آنها در قانون مجازات اسلامي مصوب 1392 پرداخته مي شود .