محدوديت هاي اجراي قصاص در ايران و مجازات سالب حيات

يكي از نهادهاي كيفري اسلام قصاص است، كه به معناي استيفاي اثر جنايت تبهكار است. و در واقع كيفري است كه متناسب با جنايت جاني بر او وارد مي شود. و اين جنايت ممكن است به نفس يا اعضاي بدن انسان وارد گردد. مهمترين هدف تشريع قصاص، ابقا زندگي و حيات بشر است . ثبوت و اجراي كيفر قصاص منوط به وجود شرايطي است كه فقدان هر يك از آنها مي تواند مانع اجراي قصاص گردد.، نموده است.در شريعت مقدس اسلام، اگر چه « اصل قصاص» در جرايم عليه تماميت جسماني اشخاص با شرايطي مورد پذيرش قرار گرفته است، ولي همواره شارع مقدس به عفو و گذشت نسبت به قصاص توصيه و تاكيد داشته و با وعده پاداش اخروي براي عفو كنندگان، عفو را برتر و افضل از اجراي قصاص دانسته است. به عبارت ديگر، نظام حقوقي اسلام، در واكنش نسبت به اين قبيل جرايم، دو اصل مهم عدالت و رحمت را مورد توجه و لحاظ قرار داده است.نظر به مراتب فوق، مي توان گفت كه به همان اندازه كه بررسي مجازات قصاص و شرايط تحقق آن لازم و ضروري و داراي اهميت است، موضوع محدوديتهاي اجراي قصاص ، يعني مواردي كه علي رغم ثبوت و تحقق قصاص موجب زايل شدن مجازات قصاص است، نيازمند توجه و بررسي و تبيين است. زيرا موارد محدوديتهاي اجراي قصاص از آنجايي كه در صورت تحقق و بروز، نهايتاً موجب از بين رفتن مجازات قصاص مي گردند، مانند اجراي قصاص مايه حيات هستند.