نقش فقه سنتي و پويا در شكل گيري تمدن نوين اسلامي

هر تمدني براي رشد و بالندگي خود بايستي علوم مختلف را به خدمت گرفته و پايه گذاري آن بايستي بر اساس تفكري منسجم بوده تا باعث حفظ و استواري آن تمدن گردد. يكي از دانش هاي مورد نياز جامعه اسلامي, دانش فقه است. هر چند همه نظام هاي اجتماعي تشكيل دهنده يك تمدن , به طور كامل و مستقيم در فقه سنتي وجود ندارد ولي چارچوبهاي اصلي آن را براي پياده سازي مي توان در فقه سنتي و پويا يافت كه براي همه نيازهاي انسان راه حل دارد. دانش فقه سنتي و پويا مي تواند با داشتن ديد وسيع و نگاه ي در سطح ملي و بين المللي و مشخص كردن بايدها و نبايدها و قوانين براي نظام هاي اقتصادي , سياسي , فرهنگي, تربيتي, حقوقي و ساير نظام هاي مورد نياز تشكيل تمدن ، تفكر لازم را ارائه و تامين نمايد. به بيان ديگر فقه وظيفه حراست و راهبري نظام اسلامي را بر عهده دارد تا آن را هر چه بيشتر به آرمان بزرگش كه شكل گيري تمدن نوين اسلامي وآمادگي و زمينه سازي براي ظهور منجي عالم بشريت است نزديكتر نمايد.در اين راه كشورهاي اسلامي نيز بايستي با شناخت و تبين مسير صحيح حركت فردي و اجتماعي ، زمينه را براي احياء تمدن اسلامي كه در واقع همان تمدن نوين اسلامي است فراهم نموده و گام عملي بردارند. در اين پژوهش به بررسي فقه سنتي و پويا، تبيين پويايي فقه ,ويژگي هاي تمدن نوين اسلامي و نقش تعيين كننده اي كه فقه در شكل گيري تمدن اسلامي ايفا مي كند مي پردازيم.